تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٥ - سوره ص(٣٨) آيات ٤١ تا ٥٤

رسالتهايشان) وسوسه برمى‌انگيزد و بدين وسيله تهمتهايى براى كم كردن شخصيّت ايشان در چشم مردم به ايشان مى‌بندد و ارزشهاى دين را تحريف مى‌كند و آنها را با تأويلشان سبب گمراهى مى‌سازد.

خداى سبحان زمان به زمان رسالت و پيامبرى را مى‌فرستد تا درسهايى را كه از معالم دين حق خود داده است تجديد كند و فرصت هدايت مردم از دست نرود.

و اين چنين، اميال بنى اسراييل تورات و انجيل را تحريف كرده، و نصوص پيرامون ارزشها را تأويل نموده، و تهمتها در پيرامون پيامبران- عليهم السلام- به هم بافته است. و خدا كتاب مجيد خود را براى روشن ساختن/ ٣٦٤ همه چيز و منزّه كردن مقام پيامبران- عليهم السلام- فرو فرستاد. و از اين رو در قرآن بيانى براى داستانهاى پيامبران- بويژه داستانهايى كه به صورتى دگرگونه نقل شده بودند- آمده و سپس تفسيرى نيكو از موارد پيچيده زندگى ايشان- عليهم السلام- آورده است.

آنچه جاى تأسّف دارد اين است كه: دسته‌اى از مفسّران به دنبال آن رفته‌اند كه احاديث اسراييلى را نقل كنند و در آبروى پيامبران به نوعى ژرف كاوى پردازند و در نتيجه آنچه را قرآن بربسته و پيوسته است بشكنند و از هم بگسلند، و با آنچه قرآن اراده كرده مخالفت ورزند و كاملا بر عكس جهت آن راه پيمايند. در حالى كه سزاوار مى‌بود در سخن گفتن درباره پيامبران ملتزم به ادب قرآن مى‌شدند كه در سوره الصّافات و ص به آراسته‌ترين صورتهاى خود جلوه‌گر است.

/ ٣٦٥

[سوره ص (٣٨): آيات ٤١ تا ٥٤]

وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى‌ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ (٤١) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ (٤٢) وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَ ذِكْرى‌ لِأُولِي الْأَلْبابِ (٤٣) وَ خُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (٤٤) وَ اذْكُرْ عِبادَنا إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصارِ (٤٥)

إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ (٤٦) وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ (٤٧) وَ اذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ ذَا الْكِفْلِ وَ كُلٌّ مِنَ الْأَخْيارِ (٤٨) هذا ذِكْرٌ وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ (٤٩) جَنَّاتِ عَدْنٍ مُفَتَّحَةً لَهُمُ الْأَبْوابُ (٥٠)

مُتَّكِئِينَ فِيها يَدْعُونَ فِيها بِفاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَ شَرابٍ (٥١) وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ أَتْرابٌ (٥٢) هذا ما تُوعَدُونَ لِيَوْمِ الْحِسابِ (٥٣) إِنَّ هذا لَرِزْقُنا ما لَهُ مِنْ نَفادٍ (٥٤)