تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨ - سوره فاطر(٣٥) آيات ٩ تا ١٢

«در آن حال كه موسى نشسته بود، ناگهان ابليس كه كلاه رنگارنگ بركى بر سرداشت به جانب او آمد، چون به موسى نزديك شد آن كلاه را از سر برگرفت و در برابر موسى ايستاد و بر او سلام كرد. موسى بدو گفت: تو كيستى؟

گفت: من ابليسم، گفت: تو! خدا سرايت را نزديك نكناد، گفت: من فقط به سبب مكانتى كه تو نزد خدا دارى آمدم تا تو را سلام گويم، موسى بدو گفت: اين كلاه چيست؟ گفت: با آن دلهاى آدميزادگان را مى‌ربايم. آن گاه موسى بدو گفت: به من بگو كدام گناه از گناهان آدميزاد است كه تو بدان وسيله بر او چيره مى‌شوى؟ گفت: هر گاه دچار خودپرستى شود، و كردار خود را بزرگ و افزون انگارد و گناهش در نظرش خرد و ناچيز آيد». [١٣] «فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ- پس خدا هر كه را خواهد گمراه مى‌كند و هر كه را خواهد هدايت مى‌كند.» پس خدا چنين انسانى را كه كارهاى تباه خود را خوب مى‌انگارد و توجيه مى‌كند، گمراه مى‌سازد، و عقلش را از او مى‌گيرد، و او را در تيرگيها بى‌بصيرتى رها مى‌كند، و كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده باشند به سبب شكيبايى و فرمانبرداريشان هدايت مى‌كند.

«فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ‌- (پس اى پيامبر) نبايد كه جان تو به خاطر آنها دچار اندوه شود،»/ ٢٥ وقتى آنها به تو ايمان نمى‌آورند و باورت ندارند.

«إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ‌- زيرا خدا به كارهايى كه مى‌كنند آگاه است.»

/ ٢٦

[سوره فاطر (٣٥): آيات ٩ تا ١٢]

وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى‌ بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ النُّشُورُ (٩) مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ (١٠) وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ جَعَلَكُمْ أَزْواجاً وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى‌ وَ لا تَضَعُ إِلاَّ بِعِلْمِهِ وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلاَّ فِي كِتابٍ إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ (١١) وَ ما يَسْتَوِي الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَ مِنْ كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْماً طَرِيًّا وَ تَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها وَ تَرَى الْفُلْكَ فِيهِ مَواخِرَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ (١٢)