تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٩ - شرح آيات

و زمان جارى مى‌كند.

قرآن در اين درس تأكيد مى‌كند كه نيكوكار در دنيا و آخرت تنها از جانب خدا پاداش نمى‌يابد، بلكه ستودن و سپاسگزارى از او چون بوى خوش ميان مردم پراكنده مى‌شود، و پروردگار ما اين حقيقت در بيش از دو آيه در مورد پيامبر خود ابراهيم (ع) تأكيد كرده و اين امر بر اهميّت نقش احسان در رسالت پيامبران و نبوّت ايشان (ع) دلالت دارد.

شرح آيات

[٧١] قرآن پس از آن كه در دو آيه پايان درس پيشين نقش فشارى را كه از طرف پدران در زندگى نسلهاى بعد وارد مى‌شود بيان كرد، در اين جا بيان مى‌كند كه اين امر مشكل بشر از ديرگاه بوده است.

/ ٢٤٧ «وَ لَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ‌- و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شده‌اند.» بر اثر همين عامل كه پيروى به خطا از پدران باشد.

[٧٢] ولى خدا انبياء و پيامبران را براى آنان فرستاد تا با هشدار آنها را از سرانجام گمراهى بر حذر دارند، شايد به حق راه يابند و هدايت شوند.

«وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا فِيهِمْ مُنْذِرِينَ‌- و ما هشدار دهندگانى به ميانشان فرستاديم.» [٧٣] امّا آنها هشدارها را تكذيب كردند و با پيامبران جنگيدند، پس خدا آنها را سرنگون ساخت و آثار و اخبارشان را باقى نهاد تا عبرت كسانى باشند كه پس از آنها مى‌آيند.

«فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ‌- پس بنگر كه سرانجام آن هشدار داده‌شدگان چگونه بود.» اين مسئوليّت انسان در برابر تاريخ است كه از آن براى زندگى و آينده خود بهره جويد. و هنگامى كه خدا از پيامبر خود مى‌خواهد كه در آن بنگرد، براى آن است كه هشيارى و آگاهى نسبت به تاريخ به اهل رسالت اعتماد به خود و