تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣ - شرح آيات

- اى مردم، نعمتى را كه خدا بر شما ارزانى داشته است ياد كنيد. آيا جز خدا آفريننده‌اى ديگر هست كه شما را از آسمان و زمين روزى دهد؟» اوست كه ما را آفريد، و اوست كه به ما روزى مى‌دهد، و خداى سبحانه و تعالى در آيات قرآنى گويد: كه او هستى را در دو روز آفريد، و ارزاق را در چهار روز مقدّر ساخت، و اين رهنمون بر اين امر است كه آن كه ما را در دو روز آفريد، دو برابر آن مدّت براى رزق و روزى بخشيد، پس در اين صورت بيم از توقّف رزق او براى چيست؟

آيا آفريننده جز خدا هست كه به ما روزى دهد؟ كيست كه ثروتها را در زمين توزيع كرد؟ و كيست كه/ ٢٠ به منطقه‌اى زمين كشاورزى داد، و به منطقه‌اى ديگر معادنى داد كه از ميليونها سال پيش در دل زمين به وديعه نهاده تا انسان امروز و فردا از آنها بهره جويد؟

اعتماد بشر به روزى پروردگار خود ضامن بستن درهايى است كه شيطان از آنها وارد مى‌شود تا او را گمراه كند و به ديده او چنان نمايد كه ديگران بدو روزى مى‌دهند.

شايد همين اعتماد است كه او را وامى‌دارد در پهنه‌هاى طبيعت به جستجوى روزى پردازد و در كرانه‌هاى زمين شخم زند و اندوخته‌هاى آن را بيرون كشد، و نيروهاى طبيعى را براى مصالح خود به كار گيرد و مسخّر كند، و در انتظار ديگران ننشيند كه بدو روزى يا خوراك دهند.

اين چنين است كه انديشه الهام شده از اين آيه اوّلا در پاكيزه ساختن و تزكيه نفس سهيم است و انديشه دوم در ساختن تمدن با پشتگرمى به روزى خدا، و شكافتن نيروهايى كه براى انسان مهيّاست سهم دارد.

«لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ‌- خدايى جز او نيست، پس چگونه از حق منحرفتان مى‌كنند؟» به كجا مى‌رويد؟ و به جانب چه كجراهه و دروغى شيطانهاى جنّ و انس‌