تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٦ - شرح آيات

زيرا عيسى آن دو را به اذن خدا، يا چه بسا به فرمانى مستقيم از سوى خدا فرستاده است، و در نتيجه آن دو رسولان از جانب خدا بوده‌اند.

«فَكَذَّبُوهُما- پس تكذيبشان كردند،» با آن كه برخى از مردم بدان دو رسول ايمان آوردند- همچون راستگوى راست كردار، حبيب نجّار كه از دور دست شهر آمد تا قوم خود را هشدار دهد-/ ١٠٩ امّا اكثريّت مردم آن دو رسول را تكذيب كرده بودند، زيرا اين سخن بر آنها راست و درست درآمده بود.

«فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ‌- پس با سوّمى نيروشان داديم.» خدا دين حق خود را به وسيله رسول سوّم، كه گفته‌اند: وى شمعون وصىّ عيسى بود، نيرو بخشيد.

«فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ‌- و گفتند: ما به سوى شما فرستاده شده‌ايم.» سياق مطلب به رواياتى كه مى‌گويد نشانه‌هايى همچون شفاى كور و زنده كردن مردگان به دست آن رسولان نمايان شده اشاره‌اى نمى‌كند. آيا اين امور ضرور نبوده، يا مردم از خلال گفته‌ها و حقايقى كه رسولان كسان را بدان دعوت مى‌كرده‌اند، يا از خلال رفتار و استقامت ايشان به راستى و درستى آنها پى‌برده‌اند؟

يا از اين روى كه ظهور آيات و معجزات بر دست رسولان سنّتى است كه نيازى به تفصيل و بيان ندارد؟

شايد آن قوم نخست دل آگاه بوده‌اند ولى شيطان آنها را گمراه كرده بوده، و دعوت رسولان براى يادآورى حقايقى بوده كه پيش از آن بدانها ايمان داشته بودند و نيازى به آوردن نشانه‌ها و معجزات تازه نبوده است، و خدا داناست.

[١٥] امّا شبهه قوم آن رسولان در اين نكته خلاصه مى‌شود كه چگونه خدا بشرى را به عنوان رسول و پيام آور خود مى‌فرستد و در نتيجه چرا در حالى كه شما نيز همانند ماييد، ما از شما فرمان بريم؟

«قالُوا ما أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا- گفتند شما انسانهايى همانند ما هستيد،»