قواعد فقه - محقق داماد‌، سيد مصطفى - الصفحة ٢٩٣

‌
تربيت انسانها و متخلق ساختن آنان به اخلاق حسنه و تعالى و رقاء بشريت تمشيت‌هاى گوناگون معمول شده و براى پويندگان راه كمال همه گونه وسايل ملحوظ شده است. در كنار آن، براى متخلفينى كه نسبت به تربيت و تهذيب اخلاق آنان اتمام حجت كامل شده، مجازات‌ها و عقوبات سخت شرعيه پيش‌بينى شده است.
حال در فرض فقدان اجتماع جميع شرايط- كه مهمترين آن، طبق اعتقادات حقه‌ى شيعه اثنى‌عشريه وجود انسان‌هاى كامل در رأس مديريت اجتماعى است كه نقش مؤثر آن در تربيت جامعه مسلّم و بديهى است- احتمال اينكه اجراى عقوبات شرعيه با ترديد مواجه شود جدّى است.
به ديگر سخن، اين گونه مجازات‌ها، در فرض آن شرايط و اوضاع و احوال است كه مؤمن اگر مورد اغفال شيطان قرار گيرد و مرتكب آن اعمال شود، بلافاصله پشيمان مى‌شود و به گفته كريمه «وَ الَّذِينَ إِذٰا فَعَلُوا فٰاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللّٰهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ»، [١] از خداوند رحيم و غفور طلب مغفرت و توبه مى‌كند. گاهى نيز چنان از عذاب اخروى بيمناك است كه شرفياب محضر رسول خدا (ص) مى‌شود و به منظور تخفيف عذاب الهى اقرار به گناه مى‌كند، و على رغم آنكه آن حضرت سه بار صورت مبارك را از وى مى‌گردانند، براى چهارمين بار با طيب خاطر اقرار مى‌كند؛ تا حد شرعى دنيوى بر وى جارى و از اين رهگذر عذاب اخروى را بر خويشتن آسان سازد. [٢]
در چنان جامعه‌اى مرتكبين جرايم با كمال رضايت قلبى، بدون اندك ترديدى در رأى صادره، رنج مجازات را متحمل مى‌شوند. بهترين شاهد اين مدعا تعبيرى است كه در هنگام اقرار و درخواست اجراى حد از زبان مرتكبين معاصى صادر مى‌شده است. تعبير اين است: «طهّرنى طهّرك اللّه» يعنى اى كسى كه خداوند تو را پاك و منزّه از معاصى گردانده! مرا پاك كن. در اين باره به روايت زير توجه فرماييد:
در زمان امير المؤمنين على بن ابى طالب (ع)، جوان سيه‌چهره‌اى محكوم به سرقت شد. قضيه نزد امير (ع) مطرح شد و پس از رسيدگى و احراز جميع شرايط مربوط، حكم‌