مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧١ - راجع به غربت حضرت امام رضا علیه السّلام

و نیز گوید:

«جهت ملقّب شدن آن حضرت به غوث الفقراء، در روایتی که در لقب بیست و هشتم ذکر شد، گذشت.»

و در صفحۀ ٢٣ گوید:

«بیست و هشتم: بقیّة الأنبیاء. و این با چند لقب دیگر مذکور است، در خبری که حافظ برسی در مشارقالأنوار روایت کرده، از حکیمه خاتون به نحوی که عالم جلیل سیّد حسین مفتی کرکی، سبط محقّق ثانی در کتاب دفع المنادات از او نقل کرده که او گفت:

مولد قائم علیه السّلام شب نیمه شعبان بود، تا آنکه می‌گوید: پس آن جناب را آوردم به نزد برادرم حسنبن علی علیهماالسّلام، پس مسح فرمود به دست شریف بر روی پر نور او که نور الأنوار بود و فرمود: ”سخن گو! ای حجّة الله و بقیۀ أنبیاء و نور أصفیاء و غَوْث فقراء و خاتم أوصیاء و نور أتقیاء و صاحب کرة بیضاء!“»[١]

راجع به غربت حضرت امام رضا علیه السّلام

به نظر حقیر جهاتی چند، شاید در عنوان این صفت در آن حضرت تأثیر داشته باشد:

گذشته از آنکه نفس عنوان ولایت فی حدّ نفسها از دسترسی بشر دور و به مقام قرب و حرم خاصّ خدا نزدیک، و لازمۀ این حقیقت، عدم انس و آشنایی قاطبۀ مردم با آثار و خواصّ ولایت و صفات ولیّ الله است؛ و لذا شخص متّصف به ولایت، پیوسته در خود منغمر و در عالم عزّ خود مستغرق و در غیبت است ـ چه ظاهراً ظاهر باشد و چه نباشد ـ و معلوم است که عامّه را که افکار آنان از مشتهیات نفسانیّه و لذائذ خسیسۀ طبعیّه تجاوز نمی‌کند، چه اندازه از آن عالم جان و حقیقت

[١]ـ جنگ ٧، ص ٣٧٩.