مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٣ - راجع به غربت حضرت امام رضا علیه السّلام

* * *

انبیاء ‌و اولیاء‌ چون از کأس وصال نوشیده‌اند زبان حالشان پیوسته به این ابیات مترنّم است:

[١]ـ خ ل: جُنِنت.

[٢]ـ خ ل: جُهدِی.

[٣]ـ خ ل: بَراح.

[٤]ـ نفحات الأنس جامی، ص ٦٢٣. روح مجرّد، ص ٢١٧:

«١. اى گروه آدمیان! من مجنون و دیوانه نشده‌ام؛ ولیکن من مست محبّت اویم در حالی‌که دلم هشیار است.

٢. آیا شما دو دست مرا در غُلّ نموده‌اید بدون آنکه جرم و گناهى مرتکب شده باشم غیر از آنکه من در محبّت و عشق سوزان وى آشکارا شده‌ام و مشهور و شهره گشته‌ام، و بواطن و اسرار مخفیّه محبّتم را ظاهر ساخته‌ام؟!

٣. من مفتون و گرفتار محبّت دوستى و محبوبى شده‌ام که ابداً توانِ آن را ندارم تا از دَرش به جاى دیگر تحوّل پیدا نمایم.

٤. بنابراین آنچه را که شما براى من مصلحت مى‌پندارید فساد من است، و آنچه را که براى من مفسده به شمار مى‌آورید صلاح حال من است.

٥. گناه و معصیتى ننموده است آنکه خداى مولى الموالى را دوست داشته باشد، و وى را براى محبّت و همنشینى خود اتّخاذ نموده باشد.‌»