مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٨ - گر شبی از در درآید آن نگار نازنینم

نگذرد از کوی دلبر تا نسیم جانفزائی

باز ننشیند فرو یک لحظه آه آتشینم

بر نگیرد گر نقاب از چهره آن دلدار، جانی

هرگز آسایش نگیرد این دل زار غمینم

دل به سر دارد هوای آشیان مرغ عنقا

پای لنگم بین و این اندیشۀ دور از کمینم

ز التهاب دل روان شد جویبار اشکم از چشم

گاه غرقاب سرشگم، گاه با آتش قرینم

وه چه خوش باشد که باز آید به دلجوئی و رحمت

آنکه پیوسته ز هجرش روز و شب اندوهگینم

روزگار حزن و اندوهم شود یکسر فراموش

یک زمان گر دوست گردد مونس قلب حزینم

روزگار غم سرآید آن‌چنان گردد که گوئی

غم نزد از روز اوّل داغ حسرت بر جبینم

شاه‌باز مهر رویش تا بدل بنمود منزل

در ربود از لوح خاطر تخم مهر آن و اینم

بر سریر عزّت عشق است حالی تکیه گاهم

روی جانان ملک جان بنهاده در زیر نگینم

تا به تار گیسوان آورد مرغ دل به زنجیر

نگسلد ز این رشته هرگز آن همای دلنشینم

بر هوای حسن او پر می‌زنم تا عرش اعلا

کی گذارد عشق دلبر آشیانی در زمینم

چهره را گلگون نماید در دلم آتش فروزد

ز آتش هجرش بسوزم، منّتش را هم رهینم