مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٥ - گلشن عالم چرا تهی ز صفائی

روی سیهم از کرم حضرت مولا

منظور به درگاه خدا آید و مبرور

بنمای به فانی ز کرم یک نظر ای دوست

کان سوخته در راه تو شد کشتۀ مهجور

همره او چند تن از اصفیا

رفت شاهی سوی دشت نینوا

با گروهی عاری از شرم و حیا

آن شهنشاه جهان کرد عزم رزم

کی جای اغیار است دل

مأوای دلدار است دل

* * *

بر درگهش دربان شدم

دادم به او من خانه را

دیدم بدیها را بهی

رفتم به مُلک آگهی

جسم جهان را جان شدم

خود را ز خود کردم تهی

روی گلت را نمانده حسن و بهائی

گلشن عالم چرا تهی ز صفائی

شاخ گلت را نه بلبلی نه نوائی

نی چمنت راست سبزه‌ای نه طراوت

کز پی بیماری تو نیست شفائی ی

روح روانت ز تن مگر شده مهجور

فرقت و دوری ز دوستان و جدائی

ختم وصایت نموده پیشۀ خود را

نی خبر از دوست آید و نَه ندائی

قلب محبّان گدازد از غم هجران

آه از این دوری و فغان و جدائی

آه ز رفتار کج مدار فلک آه

همچه سلیمان به تخت تکیه نمائی[١]

باز شود نوجوان جهان چه ببیند