مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥١ - اوّل مناجات دوستان

هرچند خواهی ای شه‌خوبان تو ناز کن

از ماست عجز و لابه و راز و نیاز و آه

بیچاره‌ایم چاره تو ای چاره ساز کن

درد و بلای ما شده از حدّ و حصر بیش

ذکرش بدهد زینت و آئین مرام

آن نام نکوئی که در آغاز کلام

هم محفل از او معطّر آید بدوام

هم گلشن و گلزار کند دفتر را

خلاّق جهان صاحب اوصاف کرام

آن نام ستودۀ خداوند رحیم

گردد ز حلاوتش همی شیرین کام

آن ذکر مبارکی که چون شهد و شکر

پر باد علوفه‌اش در آخور بمدام

هر ذائقه زین ذکر نگردد شیرین

بگرفته فرو عالم هستی بتمام

ای منعم مهربان که از جُود و کرم

بر سفره جود خود صلا داده به ‌عام

در فیض و عطا دریغ ننموده ز کس

پیوسته کن و فزون و رنگین به ‌نظام

زین ساغر صهبا که بکامم ریزی

افزون شده جلوۀ دل و ساغر و جام

ای ساقی خوشروی که از طلعت تو

بیخود کندم ز خویش و بیگانه تمام

زان باده بده که هستی از دست برد

غیری که در این‌خانه بود بیرون کن

یا رب تو بدل هوای خود افزون کن