مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٣٢ - نامههای اخلاقی و سلوکی حضرت آقای انصاری به حضرت علاّمه طهرانی، قدّس الله أسرارَهما

گذشته از آنکه رأساً اشتباه است و سعادت غیر از آن می‌باشد و به هیچ‌وجه ملازمه با این آثار ندارد نه از این طرف نه از آن طرف، خلاف سِیْر هم هست؛ یعنی انتظار این مطالب سیر قهقری است و بنده را از مولا دور می‌کند.

و هرگاه غرض جناب‌عالی آنست که رضای مولا را دست نیاورده و خدای نخواسته از شما کراهتی دارد، حجّت خود را بر این مقصود إرائه بفرمائید.

و اگر غرض آنست که چرا شما مستغرق در عبادت نیستید که در روایت وارد شده حضرت باقر علیهالسّلام به فرزند جلیل خود حضرت صادق [علیهالسّلام] فرمودند (در وقتی‌ که در گرمای روز، در خانه مکه اصرار بخواندن نماز داشته): بُنیَّ إذا رَضِیَ اللهُ تعالی مِن العبد رَضِی منه بالقلیل.

باری، هرگاه نفس جناب‌عالی به این حرف‌ها راضی نمی‌شود و إشتهای شادی دارد، فعلیک بالجوع و السکوت خصوصاً عن البحثِ و الجدلِ، و أکلِ الشّعیر، و ملازمِة التّواضع فی الأحوال و الأقوال.

خدمت مولانا آقای حاج شیخ عبّاس و آقای سیّد محمّد رضا به عرض سلام مصدّعم، سایه توفیق مستدام باد، ملتمس دعا هستم.

بتاریخ لیلۀ عزا شهر رمضان ١٣٧٥

الأحقر محمّد جواد انصاری[١]

* * *

بسم الله تعالی شانه

برادر گرامی و سرور معظّم، إن شاء الله معزّز و موفّق و مقضیُّ المرام باشید. مراسله شریفه زیارت گردید؛ از مطالب مطّلع و مستحضر، و از سلامتی

[١]ـ نامه‌ای است از طرف مرحوم آیة الله حاج شیخ محمّد جواد انصاری همدانی ـرضوان الله علیهـ که در اوقاتی که مرحوم علاّمه طهرانی ـرضوان الله علیهـ در نجف اشرف به تحصیل مشغول بودند به عنوان دستور سلوکی فرستاده شده است. (معلِّق)