مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٣ - این مطرب خوشگو چه کند ساز نوازی

تا بر غم دلدار، دل زار رهین است

گردون نگون با من دیوانه به کین است

جورش همگی با دل افکار حزین است

از روز ازل عادت افلاک چنین است

یک لحظه نچرخد به مراد دل محزون

هر کس که قرین آمده با طالع حرمان

بختش چه من خسته اسیر شب هجران

دردش نشود بِه ‌به ‌مداوای طبیبان

در چارۀ او چرخ شده واله و حیران

از اشک روانش به کنار آمده جیحون

آن سلسله مو، بسته مرا پای به زنجیر

با دام چه خوش آمده حالی دل نخجیر

خواهم ز خدا من به دعای شب در گیر

زین دام نسازد یله او فانی دلگیر

کازرده ز هر بادیه گردیدم و هامون

این مطرب خوش‌گو چه کند ساز نوازی

افلاک به رقص آورد از لحن حجازی

در پرده ندانم چه بود چرخ فلک را

هم دست قضا راست دگر، گرنه چه ‌بازی

از همّت شه کوکب اقبال گرفته

از ضعف حضیضش ره اوجی و فرازی

بر خلوت دلدار اگر راه سپارم

با خاک درش هست مرا راز و نیازی

زین شیشه‌ که‌ روشن شده ‌از ‌طلعت دلدار

آید به کفم جام جم از بنده نوازی

با صاحب آن نام رقم گشته ز مینا

اندر شب تاریک کنم راز و نیازی