مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٠ - در مدح حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه الشّریف

نماید از مرحمت، ز حال دل جستجو

موافق آید مرا، به کام دل آرزو

رباید از کفّ دل، شورش عشق اختیار

نبیرۀ مصطفی، زادۀ ضرغام دین

چه شیرآسا کند، قرار بر روی زین

داد شجاعت دهد، بشرق و غرب زمین

پاک کند عالمی، ز لوث اعداء دین

چه بر کشد از نیام، شرارۀ ذوالفقار

کنون که شد فانیا، دلت ز غم غرق خون

ز دیدۀ‌ اشکبار، خونِ دل آمد برون

روز وصالت شده، چه بخت من سرنگون

گرت بمقصد شود، فضل خدا رهنمون

در آستان حبیب، نمای جان را نثار

روی جان دارد حجابی پر غبار

آوخ از این احتجاب و استتار

لطف حق کو نور بخش عالمست

دیده‌ام دارد بره در انتظار

دست جود آنکه بنمود از کرم

جملۀ ذرّات عالم برقرار

روزی از الطاف عام خویشتن

گیرد از دست فقیر خوار و زار

آنکه از جور و جفای دیر راه

گشته رنجور و پریشان روزگار

گر نباشد فیض احسانش مدام

ذرّه‌ای بر جا نماند پایدار

هر که را از رحمتش بخشد نصیب

عیش جاوید آیدش بر استوار

کیست شهنشاه مُلک و کشور دنیا

حکم که باشد روان، در عالم عقبی

ریزه خور خوانِ نعمت که نهاده

بهر شرف سر بر آستانۀ مولا