مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٣٩ - تا که نهادم بسر هوای خوبان کنار

گر بگشاید نقاب، ز صورت نازنین

تبارک الله فغان، بأحسن الخالقین

رسد بناسوتیان، ز چرخ نیلی حصار

چرا نسوزد جهان، ز آه جانسوز من ج

نیست چرا آخری، بهر سیه روز من

مگر ندارد خبر، آن شه فیروز من

که عاقبت ناله و آه دل افروز من

زند بجان و کند، بمقدم او نثار

جباز ز نو سر کنم، فغان و اندوه و آه

ج

که کرده بر تخت شاه، دیو دمان تکیه‌گاه

چگونه بینم که دیو، نشسته بر جای شاه

خوشا سلیمان شود، بمسند عزّ و جاه

بچشم اعداء‌ دین، سیه کند روزگار

چه مقصدی در دلم، نیست جز آن دلنواز

در طلبش میروم، بهر نشیب و فراز

شاهد مقصود من، گر نکند چهره باز

به‌ درگه کبریا، روم به‌ راز و نیاز

شوم طلبکار او، گریه کنم زار زار

چرا شده در حجاب، جمال نیکوی او

گشته خموش ازچه رو، لعل سخنگوی او

مگر گرفته غبار، خاطر دلجوی او

صبا ز رحمت ببر، پیام من سوی او

بگو که پشتم شکست، بار غم انتظار

کنون که از هجر او، تنگ شده حوصله

کنم براه طلب، بروز و شب هـروله

خار رهم گر کند، پای پر از آبله

بجان جانان قسم، کز او ندارم گله

رضای من رای اوست، به‌ هرچه گیرد قرار

گرفته طوفان غم، ملک دلم را فرا

نوح چه شد تا برم، بکشتیش إلتجا

ز آتش نمرود جهل، گرفته دل شعله‌ها

آه کز این شعله سوخت، جسم من بینوا

خوشا گلستان کند، خلیلم این طرفه نار

کیست پیامی برد از من دلسوخته ج

بسوی آنکس که جان، ز فرقتش سوخته

بگوید اندر رهت، یکی نظر سوخته

مگر کنی یک‌ نظر، بر آن دل افروخته

که دارد از این نظر، تا بأبد افتخار ج

گرم شود یک‌ دمک، بخت مساعد نکو

نشسته در پیش دل، ببینمش روبرو