مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣٩ - سُوَر طِوال و مَئین و مفصّل

معنی است چه در آنها وارد است که: «کان رجلاً من بنی‌امیّة.» ـ انتهی ما افاده، مدّ ظلّه السامی.[١]

سُوَر طِوال و مَئین و مفصّل

از حضرت علاّمه طباطبائی ـمدّ ظلّهـ دربارۀ این حدیث سؤال کردم، (در روز جمعه، ١٨ شعبان المعظم یکهزار و سیصد و نود و نه هجریّه قمریّه، در مشهد مقدّس رضوی سلام الله علیه) در صلاةِ جواهر،[٢] در باب «استحباب قرائة السورة بعد الحمد فی النّوافل» فرماید: «روی الکلینی بسنده إلی سعد الإسکاف أنّه قال: قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: اُعطیتُ السوَر الطِّوال مکان التوراة و السُنَن مکان الاِنجیل و المثانی مکان الزّبور، و فُضِّلتُ بالمفصّلِ ثمان و ستّین سورة و هو مهیمنٌ علی سائر الکتب.» (شصت و هشت سورۀ مفصّلات از سورۀ محمّد است تا آخر قرآن) فرمودند:

امّا سورِ طوال، مقصود هفت سورۀ بزرگ از اوّل قرآن بوده است که رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم آنها را طِوال نامید، و عبارت‌اند از سورۀ بقرة، آل عمران، نساء، مائدة، أنعام، أعراف و یونس؛ لکن عثمان، سورۀ انفال و توبه را بر سورۀ یونس مقدّم داشت و در وقت جمع‌آوری قرآن جای آنها را قبل از سورۀ یونس قرار داد. چون عثمان سورۀ توبه را که «بسم الله الرّحمن الرّحیم» ندارد از متمّمات سورۀ انفال می‌داند، و بنابراین این دو سوره مجموعاً، که در نزد او یک سوره بودند از سوره‌های طولانی محسوب می‌شده است؛ ولی چون به عثمان اعتراض کردند که رسول الله سورۀ یونس را بعد از سورۀ اعراف قرار داده و او را

[١]ـ جنگ ٧، ص ٤٤ الی ٤٦.

[٢]ـ جواهر الکلام طبع دار احیاء التراث العربی، ج ٩، ص ٤٠١.