مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٩ - مزاحی بدیع و لطیف از علاّمه طباطبائی

[مزاحی بدیع و لطیف از علاّمه طباطبائی]

در صبح دوشنبه ١٧ شهر جمادی الاولی ١٤١٢ هجریّه قمریّه، حضرت آیةالله آقای حاج سیّد علی لواسانی که به بنده منزل در شهر مقدّس مشهد رضوی تشریف آوردند، در ضمن سخنانشان داستانی را از حضرت استادنا الأکرم آیة الله و مرآت الحقّ و العرفان علاّمه حاج سیّد محمّد حسین طباطبائی ـقدّس الله نفسه المقدّسةـ بیان کردند که چون در آن لطیفۀ طرفه برای لواسانی‌هاست ذکر می‌شود، فرمودند: روزی در قم به منزل حضرت آیة الله المرحوم آقای حاج شیخ مرتضی حائری ـرحمة الله علیهـ در محله عشقلی قم، به بیرونی ایشان که در آن وقت دامادشان آقا سیّد عبدالباقی طباطبائی آقازادۀ أکبر و أرشد مرحوم علاّمه سکونت داشت رفتم؛ برحسب اتّفاق حضرت علاّمه هم در آنجا تشریف داشتند.

من با اینکه با علاّمه زیاد محشور نبوده‌ام و در مجلسی خصوصی شاید اتّفاق ملاقات دست نداده بود، در آن روز در ضمن سخن شعری از ناصرالدّین شاه را قرائت کردم که وقتی وی به زیارت حضرت امام رضا علیهالسّلام مشرّف شده است، در آستان مبارک بدین رباعی مترنّم شد:

علاّمه لبخند ملیحی به من زدند و گفتند: «از اینجا معلوم می‌شود ناصرالدّین شاه، لواسانی بوده‌است».

[١]ـ دانشمند عزیز جناب آقای حاج شیخ محمّد رازی در کتاب اختران فروزان ری و طهران در ص ١٢٩، گویند: این دو بیت را در وقت تشرّف به حرم أمیرالمؤمنین علیهالسّلام سروده است و مصراع دوّم بیت اوّل را این‌طور آورده‌اند: «برگرد جهان صرف نمودیم اوقات».