مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣٢ - در تفسیر آی&#١٧٢٨ إنَّ ما توعَدونَ لآتٍ

فالناس أولی بفنائها؛ و إن کان الناس هم النازلون بفناء الکعبة، فالکعبة أولی بفنائها.

فلمّا اُتی الکتاب إلی المهدیّ، أخذ الکتاب فقبّله ثمّ أمر بهدم الدّار.

فأتی أهل الدّار أبا الحسن علیهالسّلام فسألوه أن یکتب إلی المهدیّ کتابًا فی ثمن دارهم. فکتب إلیه أن أوضح[١] لهم شیئًا فأرضاهم.»

أقول: و الروایتان مشتملتان علی استدلال لطیف. و کأنّ أبا جعفر المنصور کان هو البادئ بتوسعة المسجد الحرام؛ ثمّ تمَّ الأمر للمهدیّ. انتهی ما فی المیزان.

دربارۀ «تاریخ الکعبة و شکلها و کِسْوتها و منزلتها و ولایتها» مطالب موجز و مفیدی در تفسیر المیزان، جلد ٣، از صفحه ٣٩٤ تا صفحه ٤٠٠، وارد است.[٢]

در تفسیر آیۀ إنَّ ما توعَدونَ لآتٍ

در جزء ٧ المیزان، صفحه ٣٧٩ در تفسیر آیه مبارکه: (إِنَّ مَا تُوعَدُونَ لَآتٍ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ)[٣] از تفسیر الدرّ المنثور روایت کرده است که:

أخرج ابن أبی‌الدّنیا فی کتاب الأمَل و ابن أبی حاتم و البیهقی فی الشعب عن أبی‌سعید الخدری قال: اشتری اُسامةُ بن زید ولیدةً بمأة دینار إلی شهر؛ فسمعتُ النبیّ صلّی الله علیه [و آله] سلّم یقول: ألا تعجبون من اُسامة المشتری إلی شهر؟! إنّ اُسامة لطویل الأمَل! و الذّی نفسی بیده ما طرفت عینای و ظننت أنّ شفریَّ یلتقیان حتّی أقبض! و لا رفعتُ طرفی و ظننتُ أنّی واضِعُهُ حَتّی أقبض! و لا لَقِمْتُ لُقمةً فظننتُ أنّی اُسْیغُها حتّی أغُصَّ بالموت! یا بنی‌آدم إن کنتم تعقلون فعدّوا أنفسکم فی الموتی! و الّذی

[١]ـ خ ل أرضخ: رضخ له من ماله، أعطاه قلیلاً من کثیر.

[٢]ـ جنگ ١٥، ص ٢٥٩.

[٣]ـ سوره الأنعام (٦) آیه ١٣٤.