مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٦ - شعری راجع به حضرت علی اکبر علیه السّلام

چون بنماید طلوع عدل خدائی

کشور عالم ز معدلت بکند پر

وانگذارد دل سیاه و ریائی

صفحۀ گیتی ز کفر و شرک کند پاک

دین مبین را کند نثار و فدائی

دست به شمشیر و جان فزون ز شماره

شاه ولایت به روز چهره گشائی

صورت عالم به نور جلوه‌گر آید

نیست از او منزلی پدید و سرائی

فانی بیچاره چون بدوست برد راه

بوسه گاه حضرت ختم رسل

آن لب لعلی که بودی رشگ گل

در میان طشت با نوک عصا

جور مخموری نمودش آشنا

گلشن و گلزار عالم زار شد

چون قرین غنچه گل خار شد

بر سریر سینۀ خیر الأنام

آن سرور انور که می‌بودی مدام

آنکه بود از جاه بر عرشش مکان

از چه رو جا کرد بر رأس سنان

تلخ کردی فانیا لذّت بما

تا سرودی این غم انگیز نوا

شاه خوبان شبه خیر المرسلین

شاهزاده نوجوان نازنین

ماه بودی منظر زیبای او

سرو بودی قامت رعنای او

کس ندیده مثلش اندر روزگار

وه چه خوش گفت آن امیر تاجدار

رو به میدان رفت با صد احتشام

او به عزم یاری باب گرام

سوی او می‌کرد از حسرت نگاه

بود بابایش ز پی دیده به راه

شاهدی بر این گروه از ماجرا

پس نظر کرد او به بالا کی خدا

بود چون پیغمبر اندر خُلق و خو

سوی ایشان نوجوانی رفت کو

از نگاه روی او می‌شد وصول

آرزوی ما به دیدار رسول