مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٩ - این بشر را هست عمری جاودان

که دارندم بدین‌سان تحفه دلشاد

خوشا آن خنجر و آن نیش فولاد

دل آشفته از غم سازی آزاد

شود نشتر بچشمان نیش نوشش

مگر باشد دل او بر تو مایل

مباش ای دل دمی از دوست غافل

از آندم گرددت افسوس حاصل

نگاهی ار کند آگه نباشی

فانی است و عاقبت گردد تباه

آنچه حاصل آیدت از مال و جاه

هم تو را نیروی و قدرت چون ظلال

هم متاع حسن را باشد زوال

هم بتن روح روان است عاریت

هم زن و فرزند و مال است عاریت

ناورد عاقل دل اندر بند آن

پایداری نیست در ملک جهان

ور کند رو نیکیِ بخشش مدان

از سعادت نیست اقبال جهان

مرگ را ناید خطا تیر از هدف

حشمت و ملکت رود بیرون ز کف

اوج او اندر حضیض است و نزول

کوکب بخت جهان دارد افول

می ندارد بهر هشیاران سرور

عالَمی میدان جهان را پر غرور

زان نشاید بود در حزن و سرور

چونکه او دارد بد و نیکش عبور

دیده‌ای کز احولی باشد زبون

همتی دوزد بر این دنیای دون

نگسلد عیشش بمقراض زمان

این بشر را هست عمری جاودان

با سرور او قرین ناید ملال

عالمش پاکیزه از حزن و کلال

هان مکن روی نکویت را سیاه

گر سعادت بایدت ای مرد راه