مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٧ - باز آید در جهان باد شمال

کی پدر کُشتم عطش از التهاب

رزم شایان کرد و آمد سوی باب

آیدم زان آب بر تن صبر و تاب

گر رسانی بر لبم یک جرعه آب

بر آستانۀ لطفش رود به راز و نیاز

خوش آن دلی که کند درگه خدائی باز

به سوی غیر خدا چشم را ندارد باز

کند ز هرکس و ناکس نگاه خود کوتاه

شود انیس خدا با خدا نماید راز

ز هر جماعت و هر محفلی بپوشد چشم

چنانکه هیچ نباشد به غیر حق دمساز

غریق گردد و واله بیاد حق، شب و روز

به کاخ عرش کند طایر دلش پرواز

شبان تیره چه ظلمت گرفت عالم را

تا کند گلزار عالم با جمال

باز آید در جهان باد شمال

جان ز جانبخش جهان بخشد به تن

مردگان باغ و بستان و چمن

آیتی بر حشر و نشر است استوار

در جهان دور فصول از کردگار

چون بهار آوردنش بعد از خزان

از پس مرگ تو بخشد بر تو جان

خرّم از او باغ و خندان لاله‌زار

جان دمیده بر تن عالم بهار

یاد کوی دوست افتد جان من

از شمیم جان‌فزای یاسمن

جان به سر آید ز شوق صوت یار

وز نوای عندلیبان و هَزار

آه اگر یابی رهی بر کوی او

می‌برد هوشت گل خوش‌رنگ و بو

از خیال و کاخ او بالاتر است

گرچه کوی او ز عرش أعلاتر است

با زبون طبعیّ و این خیره سری

راه بر این کاخ أعلا کی بری

اوّل از این نفسِ دون می‌کن گذر

گر خیال کوی او داری به سر

کان تو را کرده در آتش سرنگون

پشت پائی زن بر این شوم زبون