مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٧ - گر شبی از در درآید آن نگار نازنینم

هر کس به خیالی شده دلداده و شیدا

ما شیفتۀ دلبر و مشتاق به طاعت

زآن روز که دادیم دل و دین به نگاهی

کردیم سپر سینه بر تیر ملامت

یارم بگزیند ز پی خدمت و من سر

بر عرش برافرازم از این درک سعادت

با ساقی ما گوی که خمخانه بپیما

کز بهر خمارم نکند جام کفایت

خورشید زمین، نور جهان جمله سراسر

شهزادۀ آزادۀ عالم، علی اکبر

از روشنی طلعت آن ماه منوَّر

از صفحۀ گیتی شده ظلمت، همه زائل

دیوانۀ دلداده و بی‌طاقت و مُضطَرّ

زین چشم و چراغ دو جهانم من شیدا

کز حسن و دلیری و سخا او شده برتر

خصم آمده خاضع، بر اوصاف کمالش

بیچاره بدش دیده ز اِبصار مکدّر

آن کس که نشد واله این دلبر زیبا

کین گوهر یک‌دانه نیاورد برابر

افسوس به دل دارد از آن مادر گیتی

آئینۀ سر تا قدم جسم پیمبر

ای روی نکو نور درخشندۀ بیضا

باز آمده درویش و به امّید زند در

بر درگه احسان تو واقف بگدائی

گر شبی از در درآید آن نگار نازنینم

کلبۀ احزان نماید مقدمش خلد برینم