مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٧ - راجع به قول به تحریف

است، لیکن ممکن است گفته شود که در سورۀ (یس) یا حرف ندا و سین از اسامی رسول الله بوده باشد کما اینکه ممکن است گفته شود که مانند سایر حروف مقطّعه قرآن یاء و سین دو حرف بوده و اشاره و رمزی به مطالب مطویّه در این سوره بوده باشد، و منافات ندارد که این اشاره و رمز نیز با رسول‌الله یک نوع اسم و یا علامتی بوده باشد کما اینکه در سوره (طه) ط ـه دو حرف بوده و علاوه بر اشاره به محتوای سوره یک نوع اسم و علامتی برای رسولالله بوده باشد.

و سوره (٤٢) شوری، که مبدوّ به (حم * عسق) می‌شود از مزایا و لهجۀ حوامیم دارا باشد و از لهجۀ سورۀ (مریم) که در مقطّعات آن «عین» آمده است، و از لهجۀ سورۀ (یس) که در آن «سین» آمده است و از لهجۀ سورۀ «ق» نیز برخوردار باشد.

و به طور کلی چون حروف مقطّعه اجمالاً از محتوای تمام سوره خبر می‌دهد باید با یک حساب و نظر دقیق این سوره‌ها را مورد بررسی قرار داد، و از قیاس سُوَر هر یک را با دیگری و با سایر سور، این مطالب را استنتاج نمود؛ گرچه این بررسی بسیار مشکل و دقیق است ولی نتائج مهمّه‌ای در بر دارد، منجمله اعجاز قرآن در این لهجات مختلف و ربط این حروف با مطالب محتویۀ سُوَر.

راجع به قول به تحریف

راجع به قول به تحریف قرآن فرمودند:

«این قول از محطِّ اعتبار ساقط است؛ چون اخبار آحادی که در تحریف وارد شده است حجیّت آنها متوقّف بر حجیّت قول امام است که آن اخبار را بیان کرده است و حجیّت قول امام متوقّف بر حجیّت قول رسول ‌الله است که امام را وصیّ و خلیفه و معصوم معرّفی فرموده است و حجیّت قول رسول ‌الله متوقّف بر حجیّت