مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٥ - چهارم مناجات افسوس داران

هم خسته و درمانده در این ‌راه شدم

هر چند که من دور ز درگاه شدم

دیریست که من به ‌جودت آگاه شدم

دور از کرمت نیست که گیری دستم

غیر از تو کسی محرم رازی نبود

ای ‌دوست بجز تو کار سازی نبود

مثل تو شه بنده نوازی نبود

مولای کریمی بدو عالم ای دوست

هم از افسوس باید چند بگریست

خدا تا کی به ‌زندان می‌توان زیست

چه دانی غمزُدای دیگری نیست

ز رحمت بار غم بردار از دل

تو بینائی مُراد هر دلی چیست

بدرگاهت چه حاجت عرض مقصود

کسی کو نیست محتاج تو او کیست

گدا و شاه محتاج درِ توست

دلی کو رشته مهر تو را ریست

ندارد ره به پیوندش جدائی

از دِلبریَش دل عزیزان خون است

یارب صنمی که چهره‌اش گلگون است

توصیف وی از طوق بشر بیرونست

کِلکِ تو رقم چه بر جَمالی بزند