مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٠ - سؤالات از حضرت علاّمه طباطبائی مدّظلّه

قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنَا أَجَعَلْنَا مِنْ دُونِ الرَّحْمَنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ)؟ و از این آیه استفاده می‌شود که راه مکالمه و مسأله رسول خدا با انبیاء باز بوده است.[١]

سؤالات از حضرت علاّمه طباطبائی مدّظلّه

در سوره ممتحنه (٦٠) آیه ٥ وارد است:

(قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَا أَمْلِكُ لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ).

در جلد ١٢، صفحه ٢٧، از بحار الأنوار، طبع آخوندی، از تفسیر مجمعالبیان حکایت می‌کند که فرموده است:

(إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِيمَ) أی: اقتدوا بإبراهیم فی کلّ اُموره إلاّ فی هذا القول؛ فلا تَقتَدُوا به فیه. فإنّه علیهالسّلام إنّما استغفر لأبیه عن موعدة وَعَدَها إیّاه بالإیمان فلمّا تبیّن له أنّه عدوٌّ للّه تبرَّء.

من از علاّمه طباطبائی ـ مدّ ظلّه ـ سؤال [کردم] که: از این کلام استفاده می‌شود که در کلام حضرت ابراهیم دربارۀ وعدۀ استغفار به سرپرست خود آذر، حزازت و منقصتی بوده است که در قرآن این عمل را از اُسوۀ حسنه استثناء فرموده است.

در جواب فرمودند: گرچه این وعدۀ استغفار فقط (عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِيَّاهُ)[٢] بوده است و سپس حضرت ابراهیم تبرّی جست، ولی در عین حال در حال کفر

[١]ـ جنگ ٧، ص ١٩٦.

[٢]ـ‌ سوره التّوبة (٩) قسمتی از آیه ١١٤.