مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٨ - اندر آمد ز در خلوت دل یار سحر

همّت از او می‌طلب با چشم تر

پس ز همّت دامنی زن بر کمر

روز و شب می‌دار فریاد و خروش

در طلب‌کاری به درگاهش بکوش

می نخواهد کرد محروم آن کریم

هم یقین میدان که سائل زان حریم

فخر بر شاهی که باشد زو جدا

وارد از این درگه عزّت گدا

خیره سر بگذار پا در این حرم

گر تو خواهی زد بر این درگه قدم

بر بساط قدس ناید رو سیاه

زانکه رویت از گنه گشته سیاه

پس شفاعت خواه زانروی نکوی

لاجرم روی عزیزی را بجوی

آن امام دین شفیع مُذنِبان

دست زن بر دامن صاحب زمان

هم بود مقبولِ حق، او را دعا

روی نیّر باشدش نزد خدا

عالمی برپا از آن روی نکوست

رحمت حق منتشر از بهر اوست

جلوه نگذارد ز بهر آفتاب

ظاهر آید از جمالِ آن جناب

که بمدح شاه عالم زد رقم

فانیا طغیان نمودستی قلم

هم قلم فرسا و هم نطق نکو

ورنه حیران است اندر وصف او

اندر آمد ز در خلوت دل یار سحر

گفت کس را مکن از آمدنم هیچ خبر

گفتمش کی ز تو یابم اثری گفت آندم

که نماند ز تو اندر دو جهان هیچ اثر

گفتمش هیچ توان در تو رسیدن گفتا

در من آنکس برسد کو کند از خویش گذر