مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٤ - راجع به شفاعت، در محضر علاّمه طباطبائی

الغامرة و سَباسِب[١] البیداء الغائرة بین سباعٍ و ذئابٍ و أعادی الجنّ و الإنس لآمنوا من مخاوفهم بولایتهم لنا؛ فَثِقْ بالله عَزّوجلّ و أخلص فی الولآء لأئمّتک الطّاهرین وتوجّه حیث شئتَ و اقصد ما شئتَ! ـ الحدیث.[٢]

راجع به شفاعت، در محضر علاّمه طباطبائی

در روز یازدهم شهر ربیع الاول یکهزار و چهارصد هجریّه قمریّه که در طهران سیّد‌ خندان به محضر مبارک حضرت آیة عظمای الهی علاّمه طباطبائی ـ‌مدّ ظلّه العالیـ مشرّف شدم و سخن از شفاعت به میان آمد عرض کردم:

در سوره انبیاء (٢١) آیه ٢٨: (وَلَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ) دلالت دارد بر آنکه ارتضاء مطلق است؛ یعنی ذات و سرّ انسان، باید مورد رضایت قرار گیرد تا مورد شفاعت شود و این، همان درجۀ مخلصین است.

فرمودند: در این صورت نیازی به شفاعت نیست، بلکه مراد از «ارتضاء» ارتضاء دین است و اطلاق آیه در این حدّ است، یعنی کسی که دین و اعتقاد و روش او پسندیده باشد؛ در مقابل تقیید به ارتضاءِ عمل که البته مراد نیست، زیرا که شفاعت اختصاص به اهل معاصی دارد آن هم معاصی کبیره. چون کسی که از کبائر اجتناب کند نفس اجتناب، مکفّر از صغائر او است و دیگر گناهی نیست تا به شفاعت از بین برود.

سوره نساء آیه ٣١: (إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ)، و در سوره نجم (٥٣) آیه ٣٢: (الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ) که وارد شده است دلالت بر مغفرت خطایای کوچک، خود به خود، در صورت اجتناب از کبائر دارد؛ و رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرموده است:

[١]ـ السّباسب جمعُ سَبْسَب: المفازة.

[٢]ـ جنگ ٢٥، ص ٢٠٦.