مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٠ - مهرخوبان دل و دین از همه بیپروا برد

من گفتم: چطور؟!

گفتند: حتماً لواسانی بوده‌است وگرنه می‌گفت: «اسکندر و من ای شَه محمود صفات».

خنده مرا و همۀ حضار را گرفت و معلوم شد من در قرائت بیت اوّل، میان عبارت «اسکندر و من» تقدیم و تأخیر به عمل آورده‌ام فلهذا شعر را شکسته، و ایشان با این مزاح بدیع و لطیف خود خواستند بفهمانند: که لواسانی‌ها که مصداق أتمّ و أکملش من بوده‌ام، از صنعت شعر أبداً خبری نداریم.[١]

مهرخوبان دل و دین از همه بی‌پروا برد

از علاّمه دهر، استاد بی‌بدیل آقای حاج سیّد محمّد حسین است:

[١]ـ جنگ ٢٥، ص ١٣.