مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٣٨ - تا که نهادم بسر هوای خوبان کنار

تا که نهادم بسر هوای خوبان کنار

لوحۀ دل شسته‌ام، از غزل آبدار

بود زمانی مدید، به ترک شعرم شعار

تا که بباغ و چمن، وزید باد بهار

نمونۀ حشر را، نمود حق آشکار

بصفحۀ خاک شد، آیت او جلوه گر

که خلعت از شه گرفت، تاج زمرّد بسر

کار مسیحا نمود، بگُل نسیم سحر

نقاب از رو فکند، بلبلش آمد بِبَر

هر دو ثنا خوان شدند بذکر پروردگار

بود مرا حیرتی، زلالۀ رنگ رنگ

که ناگهان شد پدید، آن صنم شوخ وشنگ

بود درابروش ‌وچشم، اشارت ازصلح وجنگ

آب حیوة لبش، کار بمن کرد تنگ

فتاد بازَم بسر، شورشی از عشق یار

اگر کنم وصف شاه، رقم با خدود حور

مداوم از مشگ فام، باید و کلکم ز نور

مدح و ثنایش کنم، تا بدم نفخ صور

ز یاد اهل قصور، روند غلمان و حور

دَر کف عشّاق او، دگر نماند قرار

ز وصف شیرین او، شد ز نظر انگبین

ز جلوه رفت آفتاب، به پیش آن مه‌جبین