مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٠ - ای لعل لبت حاکی انفاس مسیحا

باری ز غم و حزن دگرگونه ز هر سو

تا پیکرم از ضعف و نحیفی شده چون مو

آگه نبود هیچکس از این غم و بلوا

آن موکب والای شهنشاهی دوران

باز آمده در بادیۀ مهر بجولان

بر عشق رخش هر که چه من ساخته بنیان

از سطوت سلطان جمالش شده ویران

وآن شاه ندارد ز کس اندیشه و پروا

با یاد یکی منظر زیباست دلم شاد

کز عاشق شیدای خودش او نکند یاد

ما بستۀ او، او ز غم ما بود آزاد

دل داده همه هستی خود یکسره بر باد

تا کرد در او صاحب دل، منزل و مأوی

حیف است جمالی چه دل آرای تو مستور

مشتاق چه من باشد از آن منظره مهجور

زین پرده چه باشد غرض یار و چه منظور

خوش آنکه شود سعی من شیفته مشکور

باز آید از این پرده برون آن رخ زیبا

آن کو چه من افتاد در این آتش سوزان

زین مهلکه بیرون بسلامت نبرد جان

جانی که گرفتار شد اندر غم جانان

جانبازی و آزادیِ آن جان بوَد آسان

اینست مراد دل مشتاق ز دنیا