مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٢ - ای دلبر یکتای پری چهره گلگون

در بادیۀ عشق بشستیم ز جان دست

زین مرحله آسان نتوان رفت به سوئی

آنکس که چو من مست شد از دیدۀ ساقی

جامی ندهد سود بر او یا که سبوئی

آن یار پری چهره نهانست ز انظار

ناید بمشام کس از آن غالیه بوئی

ای دلبر یکتای پری چهره گلگون

کردی دل ما را زغمت کاسۀ پرخون

حاصل نشدم کام دل از آن لب می‌گون

ره یافته بر کوی تو هر طالع میمون

باز آمده اقبال بر او جامۀ موزون

افشاند فلک تا به جهان تخم محبّت

زان تخم نرست از دل من جز غم ومحنت

گر بود وفا مقصد از این کشت و زراعت

در مهر و وفا کشت من آمد به نهایت

افسوس که ایمن نشد از آفت گردون

حالی که مرا دیگِ دل و سینه زند جوش

هر لحظه دگر گونه پیامی شنود گوش

وقتست که از چشمۀ حیوان برسد نوش

آید به مراد دل من یارِ هم‌آغوش

بخشد اثری آهِ شبِ این دل محزون

آن شمع که پروانۀ او جام جهانست

سوزان ز فروغ رخ او طایر جانست

در فرقت او خونِ دل از دیده روانست

هر دل که در او صورت دلدار نهانست

زینسان بودش خاطر افسردۀ مفتون

گر شور به دل افکند آن غمزۀ ابرو

زینسان به نگه دل بَرَد آن فتنۀ جادو

مشتاق مشوّش کند از سلسلۀ مو

از عاشق دلباخته مستور کند رو

از حصر فزون‌تر بشود دل ز غمش خون