مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٥ - حکایت آتش نمودن تنور بیوهزن، به دست مبارک امیرالمؤمنین علیه السّلام

بیان: «... فَإنَّ المُلکَ یَبقَی مَع الکُفرِ و لا یَبقَی مَع الظُلمِ.»[١]

[١]* زن پرسید: ”کیست که در می‌زند؟“

فرمود: ”من همان بنده‌ای هستم که همراه تو مشک آب را بر دوش کشیدم؛ پس در را باز کن که چیزی برای کودکان با خود آورده‌ام!“

آن زن گفت: ”خداوند از تو راضی و خشنود باشد، و میان من و علی بن أبی‌طالب داوری کند!“

پس حضرت داخل شد و فرمود: ”من دوست دارم که به ثواب و پاداشی برسم؛ یا تو آرد را خمیر کن و نان بپز و من بچه‌ها را سرگرم کنم، و یا من نان بپزم و تو کودکان را به بازی مشغول کن!“

زن گفت: ”من بر پختن نان بیناتر و تواناترم؛ این تو و آن کودکان، آنان را سرگرم کن تا من از پختن نان فارغ شوم!“

پس آن زن به خمیر کردن آرد پرداخت و علی علیهالسّلام به پختن گوشت مشغول شد، و با دست مبارکش لقمه‌هایی از گوشت و خرما و غیر آن را به کودکان می‌خورانید. هر وقت کودکان چیزی از آن می‌خوردند، می‌فرمود: ”ای نور دیده، پسرک من! از آنچه در کار تو گذشته است علی بن أبی‌طالب را حلال کن!“

هنگامی که آرد خمیر شد، زن گفت: ”ای بندۀ خدا، تنور را آتش کن!“ پس حضرت به روشن کردن تنور مبادرت نمود؛ هنگامی که تنور شعله‌ور شد و حرارت به صورت مبارکش رسید، می‌فرمود: ای علی بچش! این است جزای کسی که حقّ بیوه‌زنان و یتیمان را ضایع گرداند!

پس ناگاه زن دیگری که حضرت را می‌شناخت حضرت را دید و به آن زن گفت: ”وای بر تو، این امیرالمؤمنین است!“ آن زن به جانب حضرت شتافت و پی‌درپی می‌گفت: ”وای از حیا و شرمندگی من از تو ای امیر مؤمنان!“ حضرت در پاسخ او فرمود: ”بلکه وای از شرمندگی من از تو ای کنیز خدا، به جهت کوتاهی و تقصیری که در امور تو داشتم!“» (محقّق)

[٣٠٥]. ولایت فقیه در حکومت اسلام، ج ٢، ص ٢٠٩:

«علاّمه حلّی ـ قدّس الله سرّه ـ روایتی را نقل می‌کند که:

”قالَ رسولُ اللَهِ صَلَّی اللَهُ عَلیهِ و آلهِ: إنَّ اللَهَ لا یُقَدِّسُ أُمَّةً لَیسَ فیهِم مَن یَأخُذُ لِلضَّعیفِ حَقَّهُ!“[٣٠٥]

”خداوند تقدیس نمی‌کند (مقدّس نمی‌شمارد، پاک و منزّه نمی‌کند، رشد و طهارت و پاکی نمی‌دهد) آن جماعتی را که نبوده باشد در میان آنها کسی که حقّ ضعیف را بستاند.“

زیرا قدس به معنای طهارت و نزاهت و نزاکت است: لا یُقَدِّسُ أی لا یُنَزِّهُ، لا یُطَهِّرُ.

در یک زندگی اجتماعی باید افرادی باشند که حقّ مظلومان و مستضعفان را از ظالم گرفته، *