مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥١ - تحذیر و تهدید خداوند از آمیخته شدن وحی با کلام رسول خدا

بِسمِ الله الرَّحمَن الرَّحیمِ

و الصَّلاةُ علی مُحمّدٍ و آلِه الطّاهِرینَ

و لَعنَةُ اللهِ عَلی أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلی قِیامِ یَومِ الدّین

(بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ * الم* ذَلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِلْمُتَّقِينَ)[١]

نزول تمامی کلمات قرآن به‌واسطۀ وحی

قرآن کتابی است آسمانی که تمام آن به‌واسطۀ وحی بر رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم نازل شد؛ بدون آنکه یک کلمۀ قرآن از کلمات خود پیغمبر باشد:

(وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى).[٢]

تحذیر و تهدید خداوند از آمیخته شدن وحی با کلام رسول خدا

بلکه در بعضی از آیات خداوند با لسان تشدید رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم را از آمیختن وحی به کلام خود منع می‌کند:

(إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ * وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ * وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ

[١]. سوره بقره (٢) آیه ١ و ٢. ترجمه:

«به اسم الله که دارای دو صفت رحمانیّت و رحیمیّت است. * الم * ای پیامبر، آن است کتاب منزل آسمانی، که در آن شک و ریبی نیست؛ و کتاب هدایت است برای پرهیزگاران.» (محقّق)

[٢]. سوره نجم (٥٣) آیه ٣ و ٤. مهر تابان، ص ٣١٢، تعلیقه:

«و رسول خدا از روی میل و هوای نفسانی خود سخن نمی‌‌گوید. * نیست سخن او مگر وحی خداوندی که به او وحی شده است.»