مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧١ - مراقبه، لازم&#١٧٢٨ وصول به مقام نبوّت

بِسمِ الله الرَّحمَن الرَّحیمِ

و الصَّلاةُ علی مُحمّدٍ و آلِه الطّاهِرینَ

و لَعنَةُ اللهِ عَلی أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلی قِیامِ یَومِ الدّین

(بَلْ عِبَادٌ مُكْرَمُونَ * لَا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ).[١]

نبوت، واسطۀ میان خلق و خالق

نبوّت واسطۀ میان خلق و خالق است و هر کس نمی‌تواند چنین مقامی را احراز نماید. مگر آنکه قابلیّت رابطه و توسط داشته و به عبارت ساده؛ همان‌طوری که با بشر گفتگو و حشر دارد، با خالق نیز گفتگو داشته و پردۀ حجابِ مادّیت از دیدگان او برداشته شده باشد؛ نبی باشد [و] دارای درجه ولایت باشد.

مراقبه، لازمۀ وصول به مقام نبوّت

شخص اگر بخواهد بدین مقام رسد، باید مراقبه کند:

اوّل عبادات واجبه و اعمال واجبه را اتیان و محرمات را ترک کند؛

سپس مستحبّات را اتیان و مکروهات را ترک کند؛

از نردبان توکل و تسلیم و تفویض و رضا بالا رود؛

[١]. سوره أنبیاء (٢١) آیه ٢٦ و ٢٧. نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٤٠٣:

«بلکه فرشتگان بندگان گرامی و معزّز خدا هستند، که در انجام مأموریّتِ خود به گفتار از خدا پیشی نمی‌گیرند و به امر خدا عمل می‌نمایند.»