(إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ).[١]

ظهور و بروز افعال انسان در آخرت، علّت دیگر ترس از مرگ

علّت دیگر که مردم از مرگ می‌ترسند آن است که در عالم برزخ و قیامت که عوالم بروز و ظهور است، افعال انسان یکایک به‌طور کامل جلوه می‌کند و شخص عاصی می‌داند چه سرگذشتی بر او اتفاق خواهد افتاد؛ بهخلاف مؤمنین که آنها مرگ را با آغوش باز استقبال می‌کنند.

حکایات ملاقات امام هادی علیه السّلام با بیمار خائف از مرگ

[معانی الأخبار] بِهَذا الإسنادِ عَنِ الحَسَنِ بنِ عَلِیٍّ علیه السّلام، قالَ: «دَخَلَ عَلِیُّ بنُ مُحَمَّدٍ علیه السّلام عَلَی مَرِیضٍ مِن أصحابِهِ و هُوَ یَبکِی و یَجزَعُ مِنَ المَوتِ؛ فَقالَ لَهُ: ”یا عَبدَ اللَهِ، تَخافُ مِنَ المَوتِ لِأنَّکَ لا تَعرِفُهُ! أرأیتَکَ إذا اتَّسَختَ و تَقَذَّرتَ و تأذَّیتَ مِن کَثرَةِ القَذَرِ و الوَسَخِ عَلَیکَ و أصابَکَ قُرُوحٌ و جَرَبٌ و عَلِمتَ أنَّ الغَسلَ فِی حَمّامٍ یُزِیلُ

[١]. سوره یونس (١٠) آیه ٢٤. معاد شناسی، ج ١، ص ٦٠:

«همانا مثل زندگانی دنیا مانند آبی است که ما آن را از آسمان به پایین می‌فرستیم و گیاهان زمین از اقسام نباتاتی که خوراک انسان و چارپایان است با آن آب مخلوط شده، نباتات و گیاهان سرسبز و شاداب گشته؛ تا سرحدّی که زمین بهرۀ کافی خود را می‌برد و به انواع نبات و گیاه مزیّن می‌گردد و صاحبان و ساکنان زمین چنین می‌پندارند که دیگر یک‌باره تمام قدرت و مُکنت آنها بر زمین متمرکز شده و دیگر عاملی نیست که بتواند این بهرۀ کافی و این وفور نعمت و خرّمی و شادابی را از آنان بگیرد، که ناگهان امر ما در شب یا روز بدان زمین می‌رسد و چنان آنها را از بین می‌برد و همه را درو شده و از زمین جدا شده قرار می‌دهد که گویی اصلاً دیروز در این زمین چیزی نروییده بود. این‌طور ـ ای پیامبر گرامی ‌ـ ما آیات خود را مفصّلاً بیان می‌کنیم برای مردمی که تفکّر کنند و بیندیشند.»