این لذّات بهشت در نزد اولیاء خدا عذاب است؛ زیرا آنی دوری از خدا را نمی‌توانند تحمّل کنند. لذا میان هفت بهشت موجود، از همه ارجمند‌تر جَنّة‌الذات است؛ که اولیاء خدا فقط متنعم به نعمت لقای او هستند، و از دیدار او متلذّذ می‌گردند.

علّت خلود در بهشت یا جهنّم، در کلام امام صادق علیه السّلام

عن الصادق علیه السّلام: «”إنَّما أُخلِدَ أهلُ النّارِ فِی النّارِ لِأنَّ نِیّاتِهِم کانَت فِی الدُّنیا أن لَو خُلِّدُوا فِیها أن یَعصُوا اللَهَ أبَدًا؛ و إنَّما خُلِّدَ أهلُ الجَنَّةِ فِی الجَنَّةِ لِأنَّ نِیّاتِهِم کانَت فِی الدُّنیا [أن لَو بَقُوا فِیها] أن یُطِیعُوا اللَهَ أبَدًا؛ فَبِالنِّیّاتِ خُلِّدَ هَؤُلاءِ و هَؤُلاءِ.“ ثُمَّ تَلا قَولَهُ تَعالَی: (قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَى شَاكِلَتِهِ)،[١] قالَ: ”عَلَی نِیَّتِهِ.“»[٢]

علت به هلاکت رسیدن ذراریِ قتلۀ سید‌الشهداء در کلام امام رضا علیهماالسّلام

[١]* پدرش رسانید و فرعون نیز او و فرزندانش را احضار نمود و گفت: ”پروردگار شما کیست؟“ او گفت: ”حقّاً پروردگار من و تو الله است.“ آنگاه فرعون دستور داد تنوری از مس را داغ کنند. هنگامی که تنور گداخته شد، او و فرزندانش را فراخواند؛ پس آن زن به فرعون گفت: ”از تو درخواستی دارم و آن اینکه استخوان‌های من و فرزندانم را جمع کرده و آنها را دفن نمایی!“ فرعون گفت: ”به جهت حقی که تو بر من داری چنین خواهم کرد.“ سپس دستور داد فرزندان او یکی‌یکی وارد تنور شدند تا نوبت به آخرین فرزند او که کودکی شیرخوار بود رسید؛ آن طفل به سخن در‌آمد و گفت: ”ای مادر صبر کن! به‌درستی‌که تو بر حق هستی!“ آنگاه مادر و کودک را باهم در تنور انداختند.» (محقّق)

[٣٩٥]. سوره اسراء (١٧) آیه ٨٤.

[٢]. الکافی، ج ٢، ص ٨٥. ترجمه:

«از امام صادق علیهالسّلام روایت شده است که فرمودند: ”همانا اهل آتش بدین جهت در آتش مخلّد و جاودان هستند که نیّات آنها در دنیا این بود که اگر در آن به‌طور جاودانه زیست کنند، همیشه خداوند را عصیان نمایند؛ و همانا اهل بهشت بدین جهت در بهشت مخلّد و جاودان هستند که نیّات آنها در این دنیا این بود که اگر در آن به‌طور جاودانه باقی بمانند، همیشه خداوند را اطاعت کنند؛ بنابراین به‌واسطۀ نیّات است که اهل جهنّم و بهشت مخلّد می‌گردند.“ سپس حضرت این قول خداوند متعال را تلاوت نمودند که می‌فرماید: (ای پیامبر، بگو: هریک از افراد بشر طبق شاکله و سازمان صورت‌بندی و سرشت خود عمل می‌کند!) و فرمودند: ”یعنی بنابر نیت خویش.“» (محقّق)