مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٥ - داستان انفاق سیّدالشّهدا علیه السّلام به مرد اعرابی

اگر انسان مال نمی‌داشت، حج نمی‌توانست بنماید؛ انفاق نمی‌توانست بنماید؛ جهاد نمی‌توانست بکند.

داستان انفاق سیّدالشّهدا علیه السّلام به مرد اعرابی

داستان حضرت سیّدالشّهدا و اعرابی و اعطاء چهار هزار دینار و عذر خواستن از اعرابی[١] و ختم سخن با روضۀ مناسب.

[١]* را بهخاطر آنچه بسیار است و آنچه تنگ و محدود است را بهخاطر آنچه وسیع و گسترده است، رها کنید و انجام ندهید.

حقّاً که خداوند روزی شما را بر عهده گرفته و شما را به عمل صالح امر فرموده؛ پس طلب روزیِ ضمانت شده برای شما، هرگز نباید اولی باشد از بجا آوردن عمل صالح که بر شما فرض و واجب گردیده است. با این‌حال سوگند به خدا که شک و تردید بر شما عارض شده و یقین‌تان متزلزل گشته تا به مرتبه‌ای که گویا آنچه که برای شما ضمانت شده (روزی) واجب گردیده و آنچه که بر شما واجب بوده (عمل صالح) ساقط گشته است.

پس به انجام دادن اعمال صالحه سبقت بگیرید و مبادرت کنید، و از ناگهان رسیدن اجل و مرگ بترسید؛ زیرا که به بازگشت عمر چنان‌که به بازگشت رزق امید است، امیدی وجود ندارد.

آنچه از روزی امروز فوت شود امید به فزونی آن در فردا است، و آنچه از عمر دیروز انسان گذشت و فوت گردید، امروز امیدی به بازگشت آن وجود ندارد. امیدواری با آینده (روزی فردا) است و نومیدی با گذشته (گذشتن عمر) است؛ بنابراین: (اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ)* ”تقوای خدا را آن‌طور که باید و شاید و سزاوار مقام تقوای اوست بجای آورید، و مبادا مرگ شما را فرا گیرد مگر آنکه شما در درجۀ اعلای اسلام و تسلیم باشید.“» (محقّق)

* سوره آل‌عمران (٣) ذیل آیه ١٠٢.

[٢٣٧]. المناقب، ج ٤، ص ٦٥:

«و قَدمَ أعرابِیٌّ المَدِینَةَ، فَسألَ عَن أکرَمِ النّاسِ بِها؛ فَدُلَّ عَلَی الحُسَینِ علیهالسّلام. فَدَخَلَ المَسجِدَ، فَوَجَدَهُ مُصَلِّیًا، فَوَقَفَ بِإزائِهِ و أنشأ: