مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٧٥ - عدم امکان لغزش انبیاء در مقام تربیت و امکان آن در مقام عبودیّت

می‌دهد، باید گفت که محرّفند.

عدم دلالت آیات قرآن بر معصیت انبیاء

اگر نصاری و یهود بگویند آیاتی هم در قرآن وجود دارد که دلالت بر معصیت آنها می‌کند ـ مثل (وَعَصَى آدَمُ)؛[١] یا مثل(فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهُ شُرَكَاءَ فِيمَا آتَاهُمَا)[٢]؛ (لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ)[٣] ـ جواب هریک مستلزم مقدمه‌ای است.

عدم امکان لغزش انبیاء در مقام تربیت و امکان آن در مقام عبودیّت

امّا اوّل آنکه: انبیاء چون وسائطند دارای دو مقامند:

١. مقام تربیت خلق؛

٢. مقام عبودیّت آنها نسبت به خالق.

امّا مقام اوّل آنها، پس باید گفت: آنها معلم و مربّی بشرند و خدا آنها را امین دانسته، و معلم و مربِّی باید دارای درجات تربیتی متعلّم و مربَّیٰ باشد؛ لذا با مردم در أفعال باید فرق داشته باشند.

و امّا در مقام عبودیّت، در کیسۀ خود جز فقر و عجز و نیستی و مملوکیّت چیز دیگری ندارند؛ درحالی‌که از مخلوق، أشرفند. هرچه درجۀ آنها بیشتر گردد، نابودی و عجز و فقر آنها نسبت به خالق زیادتر خواهد شد.

در این مقام عبودیّت و سیر نفسانی خود، ممکن است بعضی لغزش‌هایی از

[١]. سوره طه (٢٠) آیه ١٢١. الله شناسی، ج ٣، ص ١٤٨:

«و آدم نافرمانی (پروردگارش را) نمود.»

[٢]. سوره أعراف (٧) آیه ١٩٠. ترجمه:

«پس چون خداوند به آدم و حوّا فرزندی صالح (سالم و تندرست) عنایت فرمود، برای خدا، در آنچه به آنها عطا کرده بود، شریکانی قرار دادند.» ‌(محقّق)

[٣]. سوره فتح (٤٨) آیه ٢. نور ملکوت قرآن، ج ٤، ص٣١٥:

«برای آنکه خداوند گناهان مقدّم و مؤخّرت را بیامرزد.»

[٤]. مثنوی معنوی، دفتر چهارم.