مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧ - خداشناسی، معنای اوّل از کلم&#١٧٢٨ «دین» در فرهنگ قرآن

بِسمِ الله الرَّحمَن الرَّحیمِ

و الصَّلاةُ علی مُحمّدٍ و آلِه الطّاهِرینَ

و لَعنَةُ اللهِ عَلی أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلی قِیامِ یَومِ الدّین

(إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَنْ يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ).[١]

در وهلۀ اوّل باید به معنی «دین» پی‌برد، سپس دانست که حقیقت دین را فقط در دین مقدّس اسلام می‌توان یافت.

خداشناسی، معنای اوّل از کلمۀ «دین» در فرهنگ قرآن

آنچه از آیات قرآن استفاده می‌شود [این است که] لفظ دین در قرآن به دو معنی آمده است:

یکی به معنی خداشناسی؛

[١]. سوره آل‌عمران (٣) آیه ١٩. ترجمه:

«به‌درستی‌که حقّاً دین در نزد خداوند فقط دین اسلام است. و اهل کتاب (در آن) اختلاف نکردند، مگر بعد از علم و یقینی که بهسوی آنان آمد؛ و این اختلاف از روی بغی و تجاوزی بود که در میان آنها وجود داشت. و هر کس به آیات خدا کفر ورزد، پس (بداند) که خداوند سریع‌الحساب است‌.» (محقّق)