قالَ: ”لا و اللَهِ! إنَّهُ إذا أتاهُ مَلَکُ المَوتِ لِقَبضِ رُوحِهِ جَزِعَ عِندَ ذَلِکَ؛ فَیَقُولُ لَهُ مَلَکُ المَوتِ: یا وَلِیَّ اللَهِ لا تَجزَع! فَوَ الَّذِی بَعَثَ مُحَمَّدًا صلّی الله علیه و آله و سلّم، لأنا أبَرُّ بِکَ و أشفَقُ عَلَیکَ مِن والِدٍ رَحِیمٍ لَو حَضَرَکَ. افتَح عَینَکَ، فانظُر!“

[١]*”بَلَی.“ قال: فأعرِض عَنِّی!“ فأعرَضَ عَنهُ، ثُمَّ التَفَتَ إلَیهِ، فإذا هُوَ رَجُلٌ أسوَدُ، قائِمُ الشَّعَرِ، مُنتِنُ الرّائِحَةِ، أسوَدُ الثِّیابِ، یَخرُجُ مِن فِیهِ و مِن مَناخِرِهِ النِّیرانُ و الدُّخانُ؛ فَغُشِیَ عَلَی إبراهِیمَ. ثُمَّ أفاقَ و قَد عادَ مَلَکُ المَوتِ إلَی حالَتِهِ الأُولَی فَقال: ”یا مَلَکَ المَوتِ، لَو لَم یَلقَ الفاجِرُ إلّا صُورَتَکَ هَذِهِ لَکَفَتهُ.“»

ترجمه: «در حدیثی آمده است که حضرت ابراهیم علیهالسّلام ملکی از ملائکه را ملاقات کرد و به او گفت: ”تو کیستی؟“ آن ملک گفت: ”من ملک‌الموت هستم.“ حضرت ابراهیم فرمود: ”آیا می‌توانی با آن صورتی که روح مؤمن را قبض می‌کنی خودت را به من بنمایی؟“ ملک الموت عرض کرد: ”آری، روی خود را از من بگردان!“ حضرت ابراهیم علیهالسّلام روی گرداند و وقتی دوباره نظر کرد، او را بهصورت جوانی خوش‌صورت و خوش‌لباس و خوش‌شمائل و خوش‌بو مشاهده نمود و فرمود: ”ای ملک الموت، اگر شخص مؤمن در هنگام موت غیر از این‌صورت زیبای تو هیچ نبیند، هرآینه از نقطه‌نظر پاداش برای او بس است.

سپس ابراهیم خلیل علیهالسّلام به ملک الموت گفت: ”آیا می‌توانی با آن صورتی‌که روح فاجر را قبض می‌کنی خودت را به من بنمایی؟“ ملک الموت عرض کرد: ”تو طاقت و تحمّل این را نداری.“ حضرت ابراهیم علیهالسّلام فرمود: ”بلی، دارم!“ ملک الموت عرض کرد: ”صورت خود را از من بگردان و سپس مرا ببین!“ حضرت ابراهیم بدین طریق به ملک الموت نظر کرد، ناگهان دید مرد سیاه چهره‌ای با موهای راست شده و بوی متعفّن و با لباس‌های سیاه به‌طوری‌که از دهان و از دو سوراخ بینی او دود و آتش زبانه می‌کشد در مقابل او حاضر است. ابراهیم غش کرده و سپس به هوش آمد و فرمود: ”اگر شخص فاجر در هنگام موت غیر از این منظره (صورت تو بدین کیفیّت) نبیند، هرآینه از نقطه‌نظر عذاب و شدّت برای او کافی است.»‌ (محقّق)