بنابراین، برای کِپلر و کپرنیک و گالیله و پاستور و ادیسون به‌واسطۀ اختراعات خود هیچ شرافتی نیست؛ زیرا متاع آنها خریدارش خدا نبود. بلی، اگر این زحمات آنها به قصد قربت باشد، نتیجه دارد؛ و الاّ فلا.

نفوذ کلمۀ علماء اسلام

مقام منیع و نفوذ کلمۀ علماء بود که هزار سال کشور را از حضائض نجات داد. وجود خواجه نصیرالدین طوسی بود که ایران را از چنگال خلفای جور نجات داد.[١]

[١]*و لا یَنفَعُ مَن عَلِمَهُ.“ ثُمَّ قال النَّبِیُّ صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”إنَّما العِلمُ ثَلاثَةٌ: آیَةٌ مُحکَمَةٌ أو فَرِیضَةٌ عادِلَةٌ أو سُنَّةٌ قائِمَةٌ و ما خَلاهُنَّ فَهُوَ فَضلٌ.“»

ولایت فقیه در حکومت اسلام، ج ٢، ص ٢٣٨:

«رسول خدا داخل مسجد شدند و دیدند گروهی از مردم گرداگرد مردی را گرفته، به دور او اجتماع کرده‌اند. حضرت فرمودند: ”این چیست؟!“ گفتند: علاّمه است! حضرت فرمودند: ”علاّمه چیست؟“ گفتند: داناترین مردم است به انساب عرب و تاریخ و وقایع آنها و جریاناتی که در عصر جاهلیّت واقع شده است، و به اشعار عرب. حضرت موسی بن جعفر علیهماالسّلام فرمودند: ”در این حال رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند: این علمی است که با ندانستن آن کسی را ضرری نمی‌رسد، و با دانستن آن کسی را منفعتی عائد نخواهد شد. سپس رسول خدا فرمودند: علم منحصر در سه چیز است: آیۀ محکم، و یا فریضۀ عادله، و یا سنّت قائمه؛ و غیر از این سه چیز، هرچه باشد زیادی است‌.“»

[١٧٨]. نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٢٢٧:

«در اینجا لازم است مدح و تمجیدی را که آیۀ الهی در ادبیّت و عربیّت و فقه و اصول و حکمت، نادرۀ زمان، آیةالله حاج میرزا أبوالفضل طهرانی، فرزند آیةالله میرزا أبوالقاسم کلانتر (صاحب تقریرات مباحث الفاظ شیخ انصاری) و پدر آیةالله حاج میرزا محمّد ثقفی (صاحب تفسیر فارسی روان جاوید) ـ أعلی اللهُ مقامَهم ـ در کتاب نفیس و پر مایۀ خود: شفاء الصّدور فی شرح زیارة عاشور در ذیل فقرۀ: ”و العَن یَزیدَ بنَ مُعاویَةَ در ص ٣٠٤ و ٣٠٥ بالمناسبه دربارۀ خواجه نصیرالدین طوسی ذکر کرده است، بیاوریم؛ تا حال خواجه که یکی از فلاسفۀ اسلام است؛ روشن گردد. او می‌گوید:

استاد البشر خواجه نصیر ـ رضی الله عنه ـ مؤالف و مخالف طوعاً و کرهاً او را به استادی *

‌