مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٣٦ - اشعار مولانا دربار&#١٧٢٨ اشخاصی که در راه خدا برای خود وجودی قائل نیستند

اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد

اگر به آب ریاضت برآوری غسلی

همه کدورت دل را صفا توانی کرد

ز منزل هوسات ار دو گام پیش نهی

نزول در حرم کبریا توانی کرد

درون بحر معانی لا، نِه آن گهری

که قدر و قیمت خود را بها توانی کرد

به همت ار نشوی در مقام خاک مقیم

مقام خویش در اوج عُلا توانی کرد

اگر به جَیب تفکّر فروبری سر خویش

گذشته‌های قضا را ادا توانی کرد

و لیکن این عمل رهروان چالاک است

تو نازنینِ جهانی، کجا توانی کرد

نه دست و پای اَمل را فرو توانی بست

نه رنگ و بوی جهان را رها توانی کرد

چو بوعلی ببُر از خلق و گوشه‌ای بنشین

مگر که خوی دل از خَلق وا توانی کرد

تو رستم دل و جانی و سرور مردان

اگر به نفسِ لئیمت غزا توانی کرد

مگر که درد غمِ عشق، سر زند در تو

به درد او، غم دل را دوا توانی کرد