مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٦ - مخفی بودن قبر امیرالمؤمنین تا زمان هارونالرّشید
الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلًا).[١]
گِردآمدن ارواح مطیعان در وادیالسّلام، و ارواح عاصیان در برهوت یمن
در روایات است که ارواح عاصی در برهوت یمن و ارواح مطیع در وادیالسّلام نجف گِرد میآیند.[٢]
البته معنیش آن نیست که مکان دارند؛ یعنی علاقه آنها به آن مکان است، کما اینکه هر روحی به بدنی علیحدّه علاقه دارد. وادیالسّلام در جوار قبر مطهّر حضرت امیرالمؤمنین واقع است.
سرّ تشییع شبانۀ بدن مطهّر امیرالمؤمنین علیه السّلام
حضرت وصیّت فرمود امام حسن جنازۀ مبارکش را شب بردارد و شب به خاک بسپارد؛ برای آنکه اگر بنیامیّه مطلع گردند، جنازه را از قبر خارج میکنند، لذا حضرت امام حسن، عمل کرد.
کیفیّت وصیّت امیرالمؤمنین علیه السّلام در برداشتن جنازه
کیفیّت وصیّت حضرت در برداشتن جنازه.[٣]
مخفی بودن قبر امیرالمؤمنین تا زمان هارونالرّشید
[١]. سوره فرقان (٢٥) آیات ٢١ ـ ٢٤. معاد شناسی، ج ٣، ص ٣:
«آن کسانی که امید زیارت و ملاقات ما را ندارند، میگویند: چرا ملائکه بر ما نازل نمیشود یا چرا ما خدا را نمیبینیم؟ (یعنی به پیغمبر میگویند: اگر تو خدا را به ما نشان دهی یا فرشتگان بر ما فرود آیند که ما آنها را لمس نموده و مشاهده کنیم، در آنوقت ایمان میآوریم؛ و تا آن هنگامی که خدا را ندیدهایم و فرشتهای بر ما نازل نگردیده است، ایمان نخواهیم آورد.) این سخنی که از آنها صادر میشود، بسیار غلط و ناشی از روح متکبّرانه و مستکبرانه آنهاست. * در آن زمانی که آنان ملائکه را ببینند، کار آنها یکسره و تمام شده است؛ و چنین مردمانِ معاند و سرکش که به علّت استکبار نفسی و بلندمنشی زیر بار حق نمیروند، هیچ بشارتی را از ملائکه دریافت نمیدارند و بانگ منع و طرد بر آنها زده میشود و از هرگونه ورود در عوالم مسرّت و بهجت محجور و ممنوع خواهند بود. * آن اعمالی که در دنیا انجام دادهاند چون بر محور رضا و امید تقرّب به ما نبوده است، به ارادۀ قاهرۀ خود بر آنها چیره گشتیم و مانند گرد و غبار پراکنده شده در فضای وسیع، متفرّق و متشتّت و مضمحل نمودیم. امّا بهشتیان که امید لقاء ما را داشتند، در آن روز در جای بسیار امن و مطمئن و مستقر آرمیده و در مکان راحت استراحت میکنند.»
[٢]. رجوع شود به معاد شناسی، ج ٣، ص ٢٧٠.
[٣]. المناقب، ج ٢، ص ٣٤٨. نرمافزار کیمیای سعادت، متن سخنرانیهای مرحوم علاّمه طهرانی *