مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨١ - قرین غم و غصّه بودنِ لذّاتِ پوچ و اعتباری دنیا

بِسمِ الله الرَّحمَن الرَّحیمِ

و الصَّلاةُ علی مُحمّدٍ و آلِه الطّاهِرینَ

و لَعنَةُ اللهِ عَلی أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلی قِیامِ یَومِ الدّین

(كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ * وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ * وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ * وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ * إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ).[١]

قرین غم و غصّه بودنِ لذّاتِ پوچ و اعتباری دنیا

دنیا عالم بسیار غریبی است. موجودات این دنیا غیرثابت و قرین غم و غصّه‌اند، و هم‌چنین لذّات دنیا پوچ و اعتباری است. مردمان گمراه خود را به لذّات فانیۀ این جهان مبتلا ساخته، ولی مردان خدا در خلال این فنا و این اعتبار دائماً

[١]. سوره قیامت (٧٥) آیات ٢٦ ـ ٣٠. معاد شناسی، ج ١، ص ١٤٨:

«نه، هرگز چنین نیست که می‌پندارند و انکار قیامت می‌کنند؛ بلکه زمانی که جان انسان به سینه برسد و به استخوان‌های ترقوه و گلو که آخرین نفس و دم انسانی است برخورد کند، * و در آن حال گفته شود: ”کیست که درمان کند و دعا و تعویذی بدهد و رُقیه‌ای بنویسد؟!“ * و در آن هنگام که دیگر دست از همه چیز کوتاه و امید قطع گردد و فراق و جدایی را نزدیک ببیند، * و ساق‌های پایش به هم بچسبد و تکان نخورد و دیگر قدرت بر حرکت نداشته باشد، (یا آنکه همین حال احتضار و سکرات مرگ که حال افول تن است به ساقۀ آخرت که طلوع عوالم غیب است بپیوندد، یا آنکه ملائکه رحمت یا غضب آن‌قدر زیاد و فراوان گِرد آمده و ساقه (یعنی کوچه) داده و از میان آن، این بنده را به مقصد برند)، * در آن‌وقت موقع حرکت دادن و سوق دادن بهسوی پروردگار تو است ای پیامبر!»