مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٠ - عدم امکان لغزش انبیاء در مقام تربیت و امکان آن در مقام عبودیّت

[١]

الاّ تمام دنیا اجماع دارند بر آنکه محمّد بن عبدالله صلّی الله علیه و آله در تمام مدّت عمر، گناهی گرچه کوچک انجام نداد.

قرآن همۀ انبیاء را تقدیس نموده؛ دربارۀ یوسف می‌گوید:

[١]* و مسلم در کتاب الذّکر، باب الإستغفار، ج ٤، ص ٢٠٧٥ تخریج کرده است که: ”إنَّه لَیُغانُ عَلَی قَلبی، و إنّی لأستَغفِرُ اللَهَ فی الیَومِ مِائَةَ مَرَّةٍ.“

و در مرصاد العباد، ص ٢٥٧ گوید: ”چنان‌که خواجه علیه الصّلاة در کمال مقام محبوبی و دولتِ (لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ) هنوز توبه را کار می‌فرمود و می‌گفت: إنَّهُ لَیُغانُ عَلَی قَلبی، و إنّی لأستَغفِرُ اللَهَ فی کُلِّ یَومٍ سَبعینَ مَرَّةً.“

و در ص ٣٢٦ گوید: ”آنچه خواجه علیه‌السّلام می‌فرمود: إنَّهُ لَیُغانُ عَلَی قَلبی ـ تا آخر، یعنی از اختلاط خلق و تبلیغ رسالت و اشتغال به معاملات بشری، هر نفس وجودی می‌زاید و ابر کردار در پیش آفتاب حقیقی می‌آید؛ من به استغفار، نفی آن وجود می‌کنم روزی هفتاد بار.“

و در ص ٦٢٤ در تعلیقه آورده است که: ”این حدیث در کشفالمحجوب هُجویری و صحیح مسلم و صحیح بخاری موجود است.“

و سمعانی در رَوحالأرواح، ص ٤١٢ با عبارت: ”و إنَّهُ لَیُغانُ عَلَی قَلبی“ ذکر نموده است و معلّق آن، نجیب مایل هروی، در ص ٦٧٩ گفته است: ”حدیث نبوی است.“

ابن‌أثیر در نهایة، ج ٣، ص ٤٠٣ ذیل مادّۀ غین به همین حدیث استناد جسته و گفته است: ”الغین: الغیم. أراد ما یَغشاهُ مِن السّهو الّذی لا یخلو منه البشرُ؛ لأنّ قلبَه أبدًا کان مشغولًا بالله تعالی، فإنْ عَرض له وقتًا مّا عارضٌ بشریٌّ یَشغلُه، مِن أُمور الأُمّة و الملّة و مَصالِحها، عَدَّ ذلک ذنبًا و تقصیرًا فیَفزَعُ إلی الإستغفار.“

و ایضاً در مختار الصّحاح ذیل غین، و در الأصول العشرة، ص ٨٨، و لوائح منسوب به عین القضاة، ص ١٢٦ وارد است.

و در احادیث مثنوی، تحت شماره ٤٢٥، این بیت مولانا را آورده است‌: