سورۀ الذاریات می‌فرماید: (كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ * وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ * وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ).[١]

نزول آیاتی از سورۀ «هل أتیٰ» به‌واسطۀ انفاق اهل‌بیت علیهم السّلام

ائمۀ اطهار در انفاق در راه خدا داستان‌هایی دارند:

داستان مریض شدن حسنین و نذر کردن حضرت امیر و حضرت فاطمه برای سلامت آنها، و روزه گرفتن حضرت امیر و فاطمه و حسنین و فضه، و پشم ریستن حضرت فاطمه هر روز یک جزّه، و آمدن مسکین موقع افطار و در شب دیگری یتیم و در شب سوّم اسیر، و انفاق آنها قرص‌های [نان] خود را، و آمدن حضرت امیر خدمت حضرت رسول، و آمدن مائدۀ آسمانی و نزول آیات (إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا * عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا * يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا * وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا).[٢]و[٣]

[١]* و آنان که به روز پاداش و جزا تصدیق دارند.»

[٢٦١]. سوره ذاریات (٥١) آیات ١٧ ـ ١٩. رسالۀ لبّ اللباب، ص ١٣٠، تعلیقه؛ مهرتابان، ص ١٨١، تعلیقه:

«و چنین بودند که پاسی کوتاه از شب را می‌خوابیدند، * و در سحرها استغفار می‌کردند، * [و] در اموالشان حقّی برای فقیر سائل و فقیر محروم [قرار می‌دادند].»

[٢]. سوره انسان (٧٦) آیات ٥ ـ ٩. ترجمه:

«به‌درستی‌که ابرار از کاسه‌هایی می‌آشامند که در آن کافور ریخته و ممزوج شده است.‌ * چشمه‌ای است که از آن، مقرّبان از بندگان خدا می‌آشامند، و آن چشمه را به‌طور متین و استوار شکافته و منفجر می‌کنند و آبش را ظاهر می‌سازند. * و به نذرهای خود وفا می‌کنند، و از روزی که شر و گزندِ آن فراگیر است می‌ترسند. * و بر اساس محبّت خداوندی مسکین و یتیم و اسیر را اطعام می‌نمایند * (و می‌گویند) ما فقط برای رضای خدا و برای وجه خدا شما را اطعام می‌نماییم، و از شما نیز پاداش و سپاسی نمی‌خواهیم‌.» (محقّق)

[٣]. بحار الأنوار، ج ٣٥، ص ٢٤٣. انوارالملکوت، ج ١، ص ٦٦:

«در تفسير مجمع البيان* آورده است كه خاص و عام روايت نموده‌اند كه سورۀ (هَلْ أَتَى) از قوله *

همگى نان‌هاى خود را بدان يتيم سپردند؛ فلَم يَذوقُوا إلَّا المَاء.

چون روز سوّم فرا رسيد بقيّه را حضرت فاطمه عليها السّلام آرد نموده نان پخت؛ هنگام شب اسيرى به پشت در آمد و فرياد برداشت:

أنا أسِيرٌ مِن اسَرَاءِ المُشرِكينَ، السّلامُ عَلَيكُم يَا أهلَ بَيتِ مُحَمَّدٍ! تَأسِرُونَنا و تَشُدُّونَنا و لاتُطعِمُونَنا.

[من اسيرى از اسراء مشركين هستم. سلام بر شما اى اهل بيت محمّد. شما ما را اسير مى‌كنيد و ما را در بند مى‌كنيد و غذا نمى‌دهيد؟ مترجم‌] *