چون روز چهارم رسيد و نذرهاى خود را ادا كرده بود، حضرت اميرالمؤمنين به خدمت رسول اكرم آمد و با خود حسن و حسين را بردند؛ و در آن دو نور ديده اثر ضعف بود، پس پيغمبر گريه كرد و جبرائيل سورۀ (هَلْ أَتَى) نازل فرمود دربارۀ آنها.

عجبى نيست از نزول اين سوره دربارۀ اهلبيت از اميرالمؤمنين و فاطمه و حسنين، عجب از نزول اوست دربارۀ فضّۀ خادمه؛ زيرا اين سوره دربارۀ جميع آنان نازل شده است. آرى، كسى كه در اثر تقوا و تبعيّت از اعمال آنان بهدنبال آن بزرگواران حركت كند چگونه جزء آنان نگردد؟!

خداوند در قرآن مجيد سگ اصحاب كهف را جزء آنان شمرده؛ در جایى كه فرمايد: (سَيَقُولُونَ ثَلَاثَةٌ رَابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًا بِالْغَيْبِ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ قُلْ رَبِّي أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا قَلِيلٌ فَلَا تُمَارِ فِيهِمْ إِلَّا مِرَاءً ظَاهِرًا وَلَا تَسْتَفْتِ فِيهِمْ مِنْهُمْ أَحَدًا)،*** چگونه فضّه جزء آن خاندان نگردد، همچنان‌كه سلمان فارسى جزء آنان شد.»

* تفسير مجمع البيان، ج ١٠، ص ٢٠٩.

** سوره انسان (٧٦) آيه ٢٢.

*** سوره كهف (١٨) آيه ٢٢.

[٢٦٥]. امام شناسی، ج ١٢، ص ٢٠٨:

«ابن شهرآشوب گوید:

عبدالرّحمَانِ بن ملجم تَجَوبِی مُرادی: ابن‌عباس گفته است: ”او از اولاد قدّار پی‌کنندۀ ناقۀ صالح بود، و داستان هر دو به یک شکل است. چون قدّار عاشق زنی شد که به وی رَباب می‌گفتند هم‌چنان‌که ابن‌ملجم عاشق قَطام شد.“

آنگاه گوید:

أبو‌مخنف أزدی و ابن‌راشد و رفاعی و ثقفی همگی گفته‌اند که: ”چند نفر از خوارج در مکّه مجتمع شدند و با خود گفتند: ما جان‌های خود را به خدا می‌فروشیم؛ و ای کاش می‌رفتیم بهسوی امامان ضلال، و عزّت را از آنها می‌ربودیم و شهرها را از آنان راحت می‌ساختیم. عبد‌الرّحمان بن ملجم گفت: من علی را کفایت می‌کنم، و حجّاج بن عبدالله سعدی که به بَرَک معروف بود، گفت: من معاویه را کفایت می‌کنم، و عمرو بن بکر تمیمی گفت: من عمرو بن عاص را کفایت می‌کنم. و میعاد ضربت خود را نوزدهم ماه *