الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٦٧ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

بيماران با طبابت خود و اى كسى كه بلا را از اهل بلا دور مى‌كنى تا رحمت خود را بر آنها نشان دهى. به من گرفتارى نازل شده كه بوسيله آن خانواده و خويشانم مرا از خود رانده‌اند و دوستان دور و نزديك من از من دورى گزيده‌اند و دشمنانم بوسيله آن گرفتارى مرا سرزنش و شماتت مى‌كنند، به طورى كه من بوسيله اين گرفتارى در ميان مردم مشهور شده‌ام و سخنان مردم مرا رنج مى‌دهد و هر كس برايم سخنى مى‌گويد و راهى را نشان مى‌دهد، در حالى كه طب و داروى تو در نزد تو است و تو مى‌دانى كه من چه بايد بكنم. پس تو با طبابت خود مرا نجات بده چون طبيبى اميدواركننده‌تر از تو برايم نيست و هيچ خويشاوندى نسبت به من از تو مهربانتر نمى‌باشد. اين بلاهاى تو، آن نعمتهايى را كه به من داده بودى تغيير داده. پس اين بلا را از من به فرج و آرامش رفع نما و به آرامش تبديل كن. چون اگر تو اين كار را نكنى من از غير تو چنين اميدى را ندارم. پس با طبابت خودت به من نفع برسان و درد مرا با داروى خودت درمان كن، اى رحيم.

اگر بنده‌ام اين سخنان را بگويد، من قطعا آن بلا و زيان را از او دور مى‌كنم و به وى عافيت مى‌بخشم.

اى محمد، از امت تو هر كس گرفتار قحطى باشد (چون من گنهكاران را به قحطى مبتلا مى‌كنم) پس همه آنهايى كه گرفتار قحطى شده‌اند، يك جا به من ملتجى بشوند يعنى به كسى ملتجى شوند كه به آنها پناه مى‌دهد و همه بگويند:

اى خداوندى كه بواسطه زنده نگهداشتن ما بوسيله آن روزى كه بر ما نازل مى‌كنى و به ما كمك مى‌نمايى، بلاى بزرگى به ما نازل شده كه هيچ كس غير از نازل‌كننده اين بلا نمى‌تواند آن را از ما رفع كند، بندگانت از دفع آن عاجز مانده‌اند، بدنهاى ما نزديك به هلاك شدن است. وقتى كه ما هلاك شويم دين تو از بين مى‌رود. اى پاداش دهنده بندگان و تمديدكننده امور آنها بوسيله تقدير ارزاقشان. ميان ما و روزى خودت، حايل مباش و ما را خوشحال كن با دادن آنچه كه قبلا از كرامتت به ما ارزانى داشته بودى. آنان كه بى‌گناه هستند بوسيله‌