الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٢٢ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

و يمكن كون الخبر من أخبار العامّة لكن في أخبار هذا الكتاب ما هو بمعناه‌ سيد بزرگوار، مرتضى علم الهدى در مجالس خود كه به درر و غرر معروف است، گفت: ابو هريره از حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه حضرت فرموده:

خداوند متعال فرموده: وقتى بنده ديدار مرا دوست بدارد، من هم ديدار او را دوست مى‌دارم. وقتى كه مرا ياد كند، من هم او را ياد مى‌كنم. وقتى كه در ميان مردم مرا ياد كند، من هم در ميان جماعت او را ياد مى‌كنم. اگر به اندازه يك وجب به سوى من بيايد، من به اندازه يك ذرع به سويش مى‌آيم. اگر باندازه يك ذرع به من نزديك شود، من آغوشم را براى پذيرفتن او باز مى‌كنم.

سيد مرتضى گفته: معناى اين حديث اين است كه: هر وقت بنده در تنهايى مرا ياد كند، من به او پاداش مى‌دهم كه هميشه به ياد من باشد. وقتى كه يك وجب به سوى من بيايد، من به او اجازه مى‌دهم كه به من نزديكتر بشود. همين طور است مفهوم خبر تا آخر. پس پاداش هر چيز بنام وسعت دادن از آن شى‌ء ناميده مى‌شود. چنان كه خداوند فرموده: پاداش هر بدى، بدى مانند خود آن بدى است و يا اين كه فرموده: مردم مكر مى‌كنند، خداوند هم مكر مى‌كند و يا اين كه مى‌فرمايد: خداوند آنها را مسخره مى‌كند.

و ممكن است اين خبر از اخبار اهل سنت باشد. لكن در اخبار اين كتاب معنايش همان بود كه ذكر شد.

أحمد بن فهد في عدّة الداعي عن النّبي صلى اللَّه عليه و آله قال‌: قال اللَّه تعالى: ليحذر عبدي الذي يستبطى‌ء رزقي أن أغضب فأفتح عليه بابا من الدنيا.

احمد بن فهد در كتاب عده الداعى، از پيامبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله نقل كرده كه حضرت فرمود: خداوند متعال فرموده: بنده من بترسد از اين كه اگر در رزق من قانع نشود، خشمناك گردم. در نتيجه درى از درهاى دنيا را به رويش باز مى‌كنم.