الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٣٩٤ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

كمتر حماقت دارند، به مردم نفعشان زياد است و مكر و كيدشان كم، مردم از جانب آنها در امان هستند ولى خود آنها از مردم رنج مى‌برند، سخنانشان سنجيده و حساب شده است. هميشه از خود حساب مى‌كشند و به نفس خود رنج مى‌دهند و آن را سرزنش مى‌كنند. چشمانشان مى‌خوابد ولى دلهايشان بيدار است. اغلب از خوف خدا گريه مى‌كنند و هميشه به ذكر خداوند مشغولند. وقتى كه مردم را كاتبان اعمالشان، غافل مى‌نويسند آنها را ذكر گويان مى‌نويسند. در اول استفاده از نعمت به خدا حمد مى‌گويند و در آخر هم شكر مى‌كنند. هميشه دعاى آنها به سوى خداوند صعود مى‌كند و سخنان آنها مسموع مى‌باشد.

ملائكه‌ها بوسيله دعاى آنان در زير حجابهاى ملكوتى شاد و خرمند.

خداوند دوست دارد هميشه سخنان آنها را بشنود، همان طورى كه پدر از شنيدن صداى فرزندش خوشش مى‌آيد. حتى به مدت يك چشم به هم زدن هم از خداوند غافل نيستند. نه به طعام زياد علاقه دارند و نه به زياد حرف زدن و نه به زيادى لباس. همه مردم در نزد آنها مرده هستند، فقط خداوند است كه در نزد آنها زنده و بخشنده‌اى است كه هرگز نمى‌ميرد. به كسانى كه از آنها رو گردان شوند، كرم مى‌كنند و هر كس بر آنان رو آورد، محبت بيشتر مى‌نمايند. دنيا و آخرت در نزد آنها يكى است (يعنى آنها دنيا را فقط براى آخرت مى‌خواهند).

اى احمد، مى‌دانى كه زاهدين در نزد من چه امتيازى دارند؟ حضرت محمد عرض مى‌كند: خداوندا، نمى‌دانم. خداوند مى‌فرمايد: مردم وقتى كه در صحراى محشر حضور يابند، به حساب آنها رسيدگى مى‌شود ولى زاهدان از اين حساب و توقف طولانى در محشر معافند. كوچكترين چيزى كه در آخرت من به زاهدان مى‌دهم، كليد همه بهشتها است. كه هر كدام از آنها بخواهند در آن را باز كنند، من روى خود را از آنها برنمى‌گردانم. بلكه با سخنانم آنها را لذت مى‌بخشم.

آنها را در قرارگاه صدق مى‌نشانم و براى آنها آن زحماتى را كه در دنيا كشيده‌اند مى‌گويم.